مع الركب الحسيني ( با كاروان حسينى ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٨
دليل قيام نكردن امام حسين عليه السلام عليه معاويه
دليل قيام نكردن امام حسين عليه السلام عليه معاويه
دليل قيام نكردن امام حسين عليه السلام عليه معاويه
نظر اهل بيت عصمت و طهارت بر اين بود كه معاوية بن ابىسفيان حتى براى يك شب هم نبايد زمام امور را به دست داشته باشد و اميرالمؤمنين ، على عليه السلام ، بر سر اين اصل سازش نكرد و همهء توصيه‌هايى را كه به كوتاه آمدن در اين باره دعوت مىكردند رد كرد و براى تحقق اين موضوع به جنگ سهمگين صفين تن داد و از آن پس نيز تا هنگام شهادتش در اين رأى دچار تزلزل نشد .
امام حسين عليه السلام نيز بر تداوم اين نظر پاى فشرد و براى تحقق آن از هيچ كوششى دريغ نورزيد . اما بدبختى روزگار و دگرگون شدن اوضاع ، در پايان او را ناگزير ساخت تا تلخ‌ترين انتخاب را برگزيند و براى فرد همين بس كه از ميان تلخ‌ترين ، آنچه تلخىاش كم‌تر است برگزيند . آن حضرت حكومت را به معاويه سپرد و جنگ با او را به طور موقت به آينده موكول كرد : « مصلحت چنين ديدم كه اين جنگ را به روز ديگرى بيندازم ؛ و خداوند هر روزى در كارى است » « 1 » ، و با همين انديشه عمرش را به‌پايان برد تا شهيد شد .
از همان نخستين روزهاى حكومت معاويه بر شام دلايل و انگيزه‌هاى قيام عليه او برپا و موجود بود . اما پس از شهادت امام حسن عليه السلام اين انگيزه‌ها فراوان و بزرگ شد ؛ امام حسين عليه السلام با آگاهى از اين موضوع ، جوانبش را نه تنها براى افراد مورد اعتماد خويش باز مىكرد و آن را به روشنى بيان مىداشت ، بلكه در نامه‌ها و گفت و گوهايى كه با معاويه داشت ، موضوع را به خود او نيز گوشزد مىكرد . از جملهء اين بيان‌ها نمونهء زير است :
« اى معاويه ، هيهات ، هيهات ، روشنى بامداد سياهى شب را زدود و پرتو خورشيد نور چراغ را مبهوت كرد . تو در برترىجويى زياده‌روى كردى و همه چيز را براى خود برگزيدى به طورى كه اجحاف و دريغ كردى تا آن‌جا كه خسّت ورزيدى ؛ و ستم كردى تا آن‌جا كه از حد گذشتى ، حقوق مسلّم مردم را غصب كردى تا آن‌جا كه شيطان بيش‌ترين بهره و كامل‌ترين سهم را برد . . . » « 2 »
( 1 ) - اخبار الطوال ، ص 220 . ( 2 ) - الامامة والسياسة ، ج 1 ، ص 187 .