المعالم الأثيره في السنة و السيرة ( فرهنگ اعلام جغرافيايى تاريخى در حديث و سيره نبوى ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١١
[ نسىء :
كلاب آن را به منظور گردهمايى و رايزنى قريش بنا كرد . اين خانه در جانب شمالى مسجد الحرام قرار داشت و بعدها ، در زمان بنى عباس ، كه حرم را توسعه دادند ، جزو آن شد .
[ نسّاسه :
[ نسّاسه :
از اسامى مكه مكرمه است . نسّ به معناى تند راندن است و نام‌گذارى مكه به آن ، براى اين است كه گويا مكه مردم را به سرعت به سوى بهشت و رحمت الهى سوق مىدهد و حادثه آفرين در آن را به سوى جهنم مىراند . « 1 » ]
( 1 )
نسر :
نسر :
( به فتح نون و سكون سين ) ، نام بتى بوده در يمن در نزديك صنعاء .
( 2 )
نسع :
نسع :
( به كسر نون و سكون سين ) ، ياقوت از آن نام برده و گفته است : جايى است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و خلفاى او ، آن را قرقگاه قرار دادند و آن صدور وادى عقيق مدينه است . جز ياقوت ، كسى ديگر از جايى به نام « نسع » ياد نكرده است . احتمال دارد شكل تحريف‌شدهء « نقيع » باشد كه همان صدر وادى عقيق است و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آن را قرقگاه قرار داد .
[ نسك :
[ نسك :
عبادت و اطاعت و هر عملى است كه انسان را به خداوند نزديك سازد . « 2 » ]
[ نسكين :
[ نسكين :
يعنى حج و عمره . « 3 » ]
[ نسىء :
[ نسىء :
به ماه تأخير افتاده گفته مىشود .
جا به جايى و تأخير انداختن بعضى ماه‌ها ، رسم و عادتى بود كه عربها تا سال دهم هجرى آن را انجام مىدادند و اين كار متصدّيان ويژه‌اى داشت كه به آنها « قلامه » مىگفتند . ابن هشام مىگويد :
اولين كسى كه ماه‌هاى حرام را چنين كرد « قلمّس » بود و پس از وى پسرانش اين سمت را بر عهده گرفتند كه تا چند سال پس از اسلام هم ادامه داشت .
عربها پس از فراغ از حج ، پيرامون او جمع مىشدند و او چهار ماه حرام را كه رجب ، ذىقعده و ذى حجّه بود ، مشخص مىكرد و گاه ماه صفر را به جاى محرّم حلال مىكرد و عربها مىپذيرفتند تا اينكه در سال دهم هجرى اين كار با نزول آيه‌اى از سورهء توبه حرام شد :
إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ
( 1 ) . ازرقى ، ج 1 ، ص 283 پاورقى . ( 2 ) . لسان العرب ، ج 1 ، ص 498 ماده « نسك » . ( 3 ) . لمعه ، ص 203