اخبار و آثار حضرت امام رضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٠

( 4 ) حضرت رسول اللَّه محمد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله

( 1 ) هيچ گاه در آسايش و راحتى نبود ، و بدون اينكه نيازى داشته باشد سخن نميگفت ، سخنهاى خود را سنجيده ميگفت و با مردم واضح و روشن گفتگو ميكرد .

همواره سخنهاى جامع و پر معنى بيان ميداشت و در سخنرانيهاى خود زياده - روى و كوتاهى نداشت .

حضرت رسول در سخنان خود گاهى مزاح و شوخى ميكرد ، نه به آن اندازه كه خود را سبك كند و ديگرى را برنجاند .

نعمت‌ها در نزد او بزرگ تلقى مىشد اگر چه آن نعمت در ظاهر كوچك بود و هرگز نعمتى را مذمت نميكرد ، وى هرگز از مأكول و مشروب مذمت و يا ستايش نميكرد ، دنيا و متاع آن هرگز او را به غضب نمىآورد .

هنگامى كه مشاهده ميكرد به حق عمل نمىشود چهره‌اش متغير ميشد به اندازه‌اى كه شناخته نميگرديد . . .

هر گاه اشاره ميكرد با كف دستش بطور كامل اشاره مىنمود ، و هر گاه از چيزى تعجب ميكرد كف دستش را روى هم ميگذاشت ، هنگامى كه سخن ميگفت دست راست خود را به طرف دست چپ نزديك ميكرد و با انگشت ابهام دست راست به كف دست چپ خود ميزد .

و هر گاه غضب مىنمود چهره خود را برميگردانيد و اعراض ميكرد ، و هر گاه خوشحال ميشد چشم‌هايش را مىبست ، در هنگام خنده فقط تبسم داشت و دندانهايش مانند دانه تگرگ كه از ابر فرو مىريخت سفيد و درخشندگى داشتند .

امام حسن مجتبى ( ع ) فرمود : من اين حديث را از حسين ( ع ) مدتى مخفى داشتم ، پس از اينكه حديث را براى او بازگو كردم معلوم شد كه وى قبل از من از اين روايت خبر داشته است .