اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ١٩

20 -

20 -

20 -

چون حسين عليه السّلام به شهادت رسيد ، جمعى بسيار از مردم نوحهء جنّ را بر آن حضرت شنيدند :

الا يا عين فاحتفلى بجهد * و من يبكى على الشّهداء بعدى

اى ديده هر چه در توان دارى گريه كن ، چه بعد از من چه كسى بر شهدا مىگريد

على رهط تقود هم المنايا * الى متحيّر في ملك عبد

بر آن گرده كه مرگ آنان را به جاى نامعلوم در حكومت عبدى مىبرد

أيّها القاتلون جهلا حسينا * ابشروا بالعذاب و التّنكيل

اى كسانى كه حسين را از سر نادانى كشتيد ، شما را به عذاب كيفر بشارت باد

كلّ اهل السّماء يدعو عليكم * و نبىّ مرسل و قبيل

همه آسمانيان و پيامبران و طوايف شما را نفرين كنند

قد لعنتم على لسان ابن داود * و موسى و صاحب الانجيل

حقا كه از زبان فرزند داود ( سليمان ) و موسى و عيسى بر شما نفرين فرستاده شد

خير نساء الجنّ يبكين شجيات * و يلطمن خدودا كالدنانير نقيّات

و يلبسن ثياب السّود القصيّات بهترين زنان جنّ سياهپوش از سر غم مىگريند و بر صورتهاى زيبايشان سيلى ميزنند

و اللَّه ما جئتكم حتّى بصرت به * بالطّف منعفر الخدّين منحورا

سوگند به خدا نزد شما نيامدم تا آن كه حسين را در كربلا ديدم كه جبين بر خاك مىساييد

و حوله فتية تدمى نحورهم * مثل المصابيح يغشون الدّجى نورا

در پيرامون جوانانى كه خون از گلوهايشان مىجهيد چونان چراغهايى كه تاريكيها را روشن مىنمود

كان الحسين سراجا يستضاء به * اللَّه يعلم انّى لم اقل زورا

حسين چراغ تابانى است كه از نورش بهره گيرند ، خدا مىداند كه سخنى باطل نگفتم