اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — الصفحة ١٨٠

[ جريان عبد الله بن عفيف ازدى ]

فرمان جنگ را بداد .

( 1 ) راوى گويد : جنگى سخت در گرفت و جمعى از عرب كشته شدند .

اصحاب ابن زياد لعنة اللَّه به در خانهء عبد اللَّه بن عفيف رسيده و در را شكسته و بر وى هجوم بردند .

دخترش گفت : همان كسانى آمدند كه از آنها بر حذر بودى .

عبد اللَّه گفت : به زيان تو نيست ، شمشيرم را به من بده ، شمشير را گرفته و از خود دفاع مىكرد در حالى كه مىگفت :

انا بن ذى الفضل عفيف الطّاهر * عفيف شيخى و ابن امّ عامر

من فرزند عفيف طاهر صاحب فضلم ، پدرم عفيف و مادرم ام عامر است

كم دارع من جمعكم و حاسر * و بطل جدلته مغاور

چه بسيار قهرمانان زره پوش و بىزره شما را در ميدان جدال در تنگناى مرگ فرو افكندم و دخترش همواره مىگفت : پدرم كاش من مردى بودم و در پشت با اين قوم تبهكار كه كشندگان عترت ابرارند مىجنگيدم .

دشمن دور عبد اللَّه را از هر طرف بگرفته بود او از خويشتن دفاع مىكرد ، و هيچ كس را توان چيرگى بر وى نبود ، از هر سوى كه به دو حمله مىشد ، دختر جهت حمله را به پدر مىگفت ، تا آن جا كه همگان يورش برده و احاطه‌اش نمودند .

دخترش مىگفت : امان از خوارى ، پدرم محاصره شد و ياورى ندارد كه ياريش رساند .

عبد اللَّه شمشيرش را مىچرخانيد و مىگفت :

اقسم لو يفسح لى عن بصرى * ضاق عليكم موردى و مصدرى

سوگند مىخورم اگر چشمم بينا بود ، ورود و خروجم كار را بر شما تنگ مىكرد راوى گويد : عبد اللَّه در پرّهء محاصره بود تا دستگير شد و به نزد ابن زيادش بردند .

ابن زياد چون بديدش گفت : حمد مر خداى را كه خوارت كرد .