سيرة المصطفى ( ص ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٩
حركت خالد بن وليد به سوى بنى جذيمه
« زن گفت بيا با هم سخن بگوئيم گفتم نه ، خداوند و اسلام از تو بازمىدارد .
اگر محمد و يارانش را در روز فتح كه بت‌ها شكسته مىشدند ديده بودى مىديدى كه دين خدا در ميان ما تابان شده و شرك چهرهء تيره‌اش را مىپوشاند » .
( 1 ) در طبقات ابن سعد و ديگر نوشته‌ها در سيره آمده است كه پيامبر پانزده روز در مكه ماند . در طى آن كارهاى مكه را سامان داد و اهل آن را با دين آشنا ساخت . عتاب بن أسيد را كارگزار خود در آن قرار داد و معاذ بن جبل را به كار آموختن سنن اسلامى و فقه به ايشان گماشت .
( 2 )
حركت خالد بن وليد به سوى بنى جذيمه
حركت خالد بن وليد به سوى بنى جذيمه
به نظر مىرسد حركت خالد بن وليد به سوى بنى جذيمه براى دعوت آنان به اسلام و در زمانى بوده است كه پيامبر هنوز در مكه حضور داشت .
پيامبر او را به همراه گروهى از مسلمانان كه گفته‌اند سيصد و پنجاه نفر از انصار و مهاجران بودند روانه نمود . عبد الرحمن بن عوف و بنى سليم نيز در ميان ايشان بودند . آنان رفتند تا به آب بنى جذيمه رسيدند . بنى جذيمه در جاهليت زنى از بنى مغيره و نيز عوف پدر عبد الرحمن بن عوف وفا كه بن مغيره را به قتل رسانده بودند . آن دو از سفرى تجارى به يمن بازمىگشتند و بعنوان ميهمان در ميان بنى جذيمه فرود آمدند . بنى جذيمه آن دو را كشتند . عبد الرحمن كه همراه پدرش بود قاتل پدرش را كشت . چون مكه فتح گرديد و پيامبر آن گروه را به فرماندهى خالد بن وليد به سوى ايشان فرستاد با سلاح به پيشباز او آمدند . خالد به ايشان گفت : سلاح را زمين بگذاريد كه مردم اسلام آورده‌اند .
( 3 ) مردى از جذيمه بنام جحدم گفت : اى بنى جذيمه واى بر شما ، او خالد بن وليد است . به خدا پس از سلاح به زمين نهادن چيزى جز اسارت و پس از اسارت چيزى جز زدن گردنها نيست . به خدا سوگند من سلاح خود