فاطمة الزهراء ( ع ) بهجة قلب المصطفى ( ص ) ( فاطمه زهرا ( ع ) شادمانى دل پيامبر ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٩٩

فصل سى و ششم مصيبتهاى حضرت زهرا عليها السّلام در اشعار

( 1 ) 1 - آية اللّه صدر

يا خليليّ احبسا الجرد المهارا * و ابكيا دارا عليها الدهر جارا

اى دو دوست من ! اسبهاى تندرو را از حركت بازداريد و قدرى آهسته‌تر برانيد ، و بر خانه‌اى گريه كنيد كه روزگار بر آن ستم روا داشته است .

و ربوعا أقفرت من أهلها * و غدت بعدهم قفرا برارا

و ويرانه‌هايى كه از ساكنانش تهى و پس از آنان به صورت بيابانهايى خشك درآمده است .

حكم الدهر على تلك الرّبى * فانمحت و الدهر لا يرعى ذمارا

روزگار بر اين خرابه‌ها زور گفته آنها را از بين برده است و رسم روزگار چنين است كه مراعات بزرگوارى و شرف را نمىكند .

كيف يرجى السلم من دهر على * أهل بيت الوحى قد شنّ المغارا ؟

از روزگارى كه بر خاندان وحى شبيخون زده يورش برده ، چگونه اميد سازش مىرود ؟

لم يخلّف أحمد إلّا ابنة * و لكم أوصى إلى القوم مرارا

حضرت محمّد جز دخترى از خود به يادگار نگذاشت و بارها دربارهء او به مردم سفارش كرد .

كابدت بعد أبيها المصطفى * غصصا لو مسّت الطود لمارا

پس از پدرش حضرت مصطفى آن قدر غم و اندوه بر او وارد شد كه اگر بر كوهها مىرسيد ، نابود شده بودند .