فاطمة الزهراء ( ع ) بهجة قلب المصطفى ( ص ) ( فاطمه زهرا ( ع ) شادمانى دل پيامبر ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٢
گفتار آن حضرت در فضيلت گريه بر حسين عليه السّلام
گفتار آن حضرت در فضيلت گريه بر حسين عليه السّلام
گفتار آن حضرت در فضيلت گريه بر حسين عليه السّلام
( 1 ) 112 - سيد على حسينى گويد : با عدّه‌اى از مؤمنان مجاور حرم حضرت على بن موسى الرضا عليه السّلام بوديم . روز دهم محرم ( عاشورا ) يكى از همراهان شروع كرد به خواندن مقتل حضرت امام حسين عليه السّلام ، به روايتى از حضرت باقر عليه السّلام رسيد كه آن حضرت فرموده است : « هر كس ديدگانش بر مصيبت حضرت حسين عليه السّلام به اندازهء يك بال مگس اشك بريزد خداوند گناهان او را هر چند به اندازه كفهاى روى دريا باشد خواهد بخشيد » در آن مجلس مرد نادانى بود كه مدّعى علم و دانش بود ، ولى چيزى نمىفهميد ، گفت : اين روايت صحيح نيست و عقل نمىتواند آن را باور داشته باشد ، بحث و جدال در اين باره زياد شد و از آن مجلس پراكنده شديم در حالى كه او بر عناد و تكذيب خود نسبت به حديث اصرار داشت . آن مرد در آن شب خواب ديد كه قيامت برپا شده و مردم در زمينى صاف و هموار بدون فراز و نشيب همگى محشور شده‌اند ، ترازوها نصب شده ، صراط كشيده شده ، دستگاه‌هاى سنجش و حساب نهاده شده ، نامه‌هاى اعمال پخش شده و دوزخ برافروخته گرديده ، بهشت زيور يافته است . وى در گرماى شديدى قرار گرفته و به سختى تشنه شده است ، دنبال آب مىگردد و نمىيابد . به چپ و راست نگاه كرده حوضى بزرگ با طول و عرض فراوان ديد ، با خود مىگويد اين همان حوض كوثر است ، آب سردى كه از برف خنك‌تر و از عسل گواراتر و شيرين‌تر مىباشد مىبيند در كنار حوض ، دو مرد و يك زن كه نور وجودشان بر تمامى مخلوقات مىتابد ايستاده‌اند ، لباس سياه بر تن داشته و غمناك و محزون هستند ، با خود مىگويد : اينان كيستند ؟ به او گفته مىشود ايشان حضرت محمّد مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و اين على مرتضى عليه السّلام و اين زن فاطمه زهرا عليها السّلام است ، با خود مىگويد چرا من اينها را سياه‌پوش و گريان و غمناك مىبينم ؟ گفته مىشود : مگر امروز عاشورا ، روز كشته شدن حسين عليه السّلام نيست ؟ اينان به خاطر آن غمگين و محزونند .
نزد حضرت فاطمه سيدة نساء العالمين عليها السّلام مىرود و عرض مىكند : اى دختر رسول خدا ، تشنه هستم ، حضرت با بىاعتنايى نگاهى به او كرده و مىفرمايد : تو همانى كه فضيلت گريه بر مصيبت فرزندم حسين و پاره دلم و نور چشمم را كه به ظلم