فاطمة الزهراء ( ع ) بهجة قلب المصطفى ( ص ) ( فاطمه زهرا ( ع ) شادمانى دل پيامبر ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٧

گفتار و نوحه‌سرايى حضرت درباره فرزندش حسين عليه السّلام

وا حسيناه ذبيحا من قفا * و احسينا غسيلا بالرّماء

واى حسين ، اى كشته از قفا ، و اى حسين غسل داده شده به خونها صاحب ديوان در دنبال اين شعر اين قصيده را افزوده است :

وا غريبا قطنه شيبته * إذ عدا كافوره عفر الثّرى

واى غريبى كه پنبهء كفن او محاسن او بود هنگامى كه كافورش خاكهاى اطراف او بود .

وا سليبا نسجت أكفانه * من ثرى الطّفّ دبور و صبا

واى بر برهنه‌اى كه كفن‌هايش را باد دبور و صبا از خاك كربلا كه از چپ و راست بر او مىوزيد بافته بود .

وا طعينا ماله نعش سوى * الرّمح فى كفّ سنان ذى الخنا

واى بر آن به خاك افتاده‌اى كه جز نيزه‌اى كه در دست « سنان » هرزه و بىادب بود تابوتى نداشت .

وا وحيزا لم يغمّض طرف * كفّ ذى رفق به فى كربلا

واى بر آن بىكسى كه پلكهاى چشمانش را هيچ دست با ملايمت و دوستى در كربلا نبست .

وا صريعا أوطئوا و خيلهم * أىّ صدر منه للعلم حوى

واى بر آن خاك افتاده‌اى كه اسبانشان بر او تاختند ، بر كدام سينه ، سينه‌اى كه پر از علم و دانش بود .

وا ذبيحا يتلظّى عطشا * وا أبوه صاحب الحوض غدا

واى بر آن كشته‌شده‌اى كه از تشنگى بسان ماهى از آب بيرون افتاده ، دهن باز مىكرد در حالى كه فرداى قيامت پدرش صاحب حوض كوثر است .

وا قتيلا حرّقوا خيمته * و هى للدّين الحنيفىّ وعا

آه بر كشته‌اى كه خيمه‌اش را آتش زدند در حالى كه او خود جايگاه دين حنيف است .

آه لا أنساه فردا ماله * من معين غير ذى دمع أسى « 1 »

آه ، هيچ‌گاه او را در حالى بىكسى و تنهايى از ياد نخواهم برد كه هيچ ياورى جز صاحب اشك سوزان و اندوهبار نداشت .

( 1 ) نفس المهموم ، ص 669 .