قضاء أمير المؤمنين على بن أبى طالب ( ع ) ( قضاوتهاى امير المؤمنين ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٠

1 - تشخيص فرزند

من در خانه‌اى از آنان نگهدارى مىكردم ، بامداد امروز كه به سراغشان رفتم ديدم هر دو ، فرزند زاييده‌اند يكى پسر و ديگرى دختر ، هر كدام ، پسر را ادعا مىكنند ، اكنون بايد قضاوت كنى .

شريح مىگويد : حكمش را ندانستم ، از اين رو نزد عمر رفته ماجرا را براى او نقل كردم .

عمر گفت : چگونه داورى كرده‌اى ؟

شريح : هيچ ، اگر مىدانستم كه نزد تو نمىآمدم .

پس عمر اصحاب پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - را گرد آورد ، و من به دستور وى داستان را برايشان شرح دادم . عمر پيرامون مسأله با آنان به گفتگو پرداخت . آنها همه حكم مسأله را به من و عمر رد مىكردند .

عمر گفت : من مرجع و پناهگاه اين مشكل را مىشناسم .

حضار : گويا مقصودت على بن ابى طالب است ؟

عمر : آرى .

حضار : به نزد او بفرست بيايد .

عمر : چنين نخواهم كرد او دانشمندى است بزرگ و از طرف هاشم نيز داراى شخصيتى برجسته ، برخيزيد به خانه‌اش برويم .

شريح مىگويد : همگى به سوى خانهء على - عليه السلام - حركت كرديم ، پس آن حضرت - عليه السلام - را ديديم كه در باغستان خود مشغول بيل زدن و كشاورزى بود و اين آيه را با خود زمزمه مىكرد :

« أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً ؛ آيا انسان مىپندارد كه واگذاشته مىشود مهمل ؟ ! » و پيوسته اشك مىريخت ، و پس از چند لحظه كه آرام شد عمر با همراهانش از آن حضرت اجازهء حضور طلبيدند . على - عليه السلام - خود به نزد آنان آمد و پيراهنى به تن داشت كه بيخ آستينش دونيم شده بود ، و آنگاه به عمر رو كرده و فرمود : براى چه كارى آمده‌اى ؟

عمر : مشكلى پيش آمده است .