كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٢
باب سيّم در بيان مذهب ابو مسلم
كفر مقتضى جواز لعن است ؛ و مراد از ظالِمٌ لِنَفْسِهِ * « 1 » كه در قرآن واقع است فاسق است و آيهء لعان « 2 » نيز دليل است بر جواز لعن بر فاسقان ؛ پس هرگاه لعن بر فاعل كبيره جايز باشد ، روا نباشد كه كسى با آنكه لاف تشيّع زند آن نامسلمانان را كه بر عترت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ظلم كرده‌اند ملعون نداند و در لعن كردن بر ايشان مضايقه نمايد و خود را از ثواب اين عبادت محروم سازد .
باب سيّم در بيان مذهب ابو مسلم
باب سيّم در بيان مذهب ابو مسلم
بدان كه ابو مسلم مروزى از گروه اماميه ( يعنى : شيعهء اثنىعشريّه ) نبوده و به قدم مخالفت طريق معاندت پيموده ؛ تبيين اين مقال و تفصيل اين اجمال آن است كه به موجب حديث حضرت رسالت كه :
« ستفترق امّتى على ثلثة و سبعين فرقة ، واحدة منها ناجية و الباقى فى النّار »
بعد از آن حضرت ، امّت متفرّق به هفتاد و سه فرقه شدند ، و به دليل حديث متّفق عليه كه :
« مثل اهل بيتى كمثل سفينة نوح من ركب فيها نجى و من تخلّف عنها غرق »
و چند حديث ديگر كه مؤالف و مخالف نقل كرده‌اند ، ثابت شده كه فرقهء ناجيه ، شيعهء اثنىعشريّه‌اند و غير ايشان همه از اهل نارند و دور از رحمت پروردگار .
و چون تو را اين معنى معلوم شد ، پس بدان كه از جملهء آن هفتاد و دو گروه كه غير اماميّه‌اند يك گروه كيسانيّه‌اند و ايشان نيز چندين گروهند ، چنان كه صاحب كتاب « انيس الابرار » و صاحب كتاب « علة الافتراق » در آن دو كتاب ذكر فرموده‌اند ، و نواب مير سيّد احمد علوى كه داماد سيّد المجتهدين است در رسالهء « اظهار الحق و معيار
( 1 ) . سورهء فاطر آيهء 32 . ( 2 ) . سورهء نور آيهء 6 و 7 .