كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٩١
باب دوم در وجوب دشمنى با مخالفان امامان عليهم السّلام
و ديگر رسالهها كه ذكر مجموع آن موجب اطناب است ، و در چندين كتاب ديگر كه در مطالب مختلفه در همين عصر نوشته شده به تقريب بعضى از مطاعن ابو مسلم مذكور گشته مثل :
كتاب « هادى الصبيان الى طريق الايمان »
و كتاب « درج اللآلى »
و كتاب « زينة مجالس المؤمنين »
و كتاب « مشاين اصفهان »
و كتاب « ميزان المحاسن و المشاين »
و غيرها .
و اكثر مؤلّفان كتب مذكوره و رسايل مزبوره كه از عدول علماء و ثقات فضلايند ، در آن كتابها و رسالهها تعريف شرافت و جلالت حسب و نسب سيّد مؤمى اليه « 1 » نمودهاند ، و آن خسيسان بىديانت را كه با او در مقام ضدّيتاند هدف تير ملامت ساخته و ولوله در جان آن منافقان بىايمان انداخته .
باب دوم در وجوب دشمنى با مخالفان امامان عليهم السّلام
باب دوم در وجوب دشمنى با مخالفان امامان عليهم السّلام
در بيان آن كه واجب است دشمن بودن با مخالفان ائمّهء معصومين عليهم السّلام ، و تبرّا نمودن از آن گروه لعين از جمله واجبات است ، و تلفّظ به لعن اعداى دين از احبّ عبادات ، و لعن به معنى راندن و دور كردن است و هرگاه به طريق نفرين گويند كه :
« لعن اللّه ظالما » معنيش آن است كه خداى تعالى دور گرداند از رحمت خود ظالم را ؛ و معلوم است كه هر قولى يا فعلى كه تقاضاى نزول عقوبت كند بر مكلّف از فسق و
( 1 ) . يعنى : مير لوحى