كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٥
فصل سوم در تبيين آنكه ابو مسلم مروزى از معاندان اهل بيت عليهم السّلام بوده
فصل دوم در بيان مذهب أبو مسلم مروزى
فصل دوم در بيان مذهب أبو مسلم مروزى
بدان كه « كيسانيّه » كه محمّد بن الحنفيّة - قدس اللّه سرّه - را امام مىدانند چندين طايفه‌اند : بعضى بعد از امام حسن و امام حسين عليهما السّلام قايل شده‌اند به امامت او ، و بعضى بعد از امير المؤمنين عليه السّلام او را امام دانسته‌اند ، مانند ابو مسلم [ مروزى ] و اتباعش و بعد از محمّد الحنفيّة قايل شده‌اند به امامت پسرش ابو هاشم بن محمّد ، و بعد از ابو هاشم ، على بن عبد اللّه بن عبّاس بن عبد المطلّب را امام دانسته‌اند و بعد از او پسر او محمّد بن على را ، و بعد از او پسر او ابراهيم بن محمّد را كه او را « ابراهيم امام » مىگفتند ، و اين ابراهيم آن كسى است كه ابو مسلم را به دعوت اهل خراسان فرستاده چنان كه گذشت ، و بعد از ابراهيم قايل شده‌اند به امامت برادر ابراهيم ، ابو العباس عبد اللّه بن الحارثيّة كه مشهور بود به سفّاح ، و اين طايفه را « جرمانيّون » گويند يعنى :
منسوب به جرمان كه ابو مسلم عبد الرحمن بن احمد مروزى است ، و اين جرمانيّون بعد از سفّاح اعتقاد داشتند كه ابو مسلم امام است .
پس دانسته شد كه ابو مسلم فاسد عقيده بوده است و بعد از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم همچنين به امامت امير المؤمنين عليه السّلام قايل شده ، اگر چه در آن نيز ثابت نبوده و به امامت هيچ كس ديگر از ائمّهء هدى عليهم السّلام مطلقا قايل نشده .
فصل سوم در تبيين آنكه ابو مسلم مروزى از معاندان اهل بيت عليهم السّلام بوده
فصل سوم در تبيين آنكه ابو مسلم مروزى از معاندان اهل بيت عليهم السّلام بوده
بدان كه ابو سلمهء خلّال كه موسوم بود به حفص بن سليمان و ملقّب بود در آن زمان به وزير آل محمّد عليهم السّلام و از مردم همدان بود ، كتابتى فرستاد به خدمت امام به حق ناطق حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام كه حضرت امام از مدينه به كوفه آيد تا