كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٩

فصل در سبب رسيدن ابو مسلم به خدمت محمّد بن علىّ بن عبد اللّه بن عبّاس

ابو مسلم بنابر آنكه مكرّر گفته بود كه هر كس آل عبّاس را امام و امير المؤمنين نداند ، يا از ايشان برگردد ، يا غير ايشان را امام و خليفه داند ، خون او مباح است ، به خاطر گذرانيد [ كه اوّل ] الحاق نسب به عبّاس بايد نمود ، آنگاه دعواى خلافت كرد ؛ تا كسى را مجال اعتراض نباشد ، پس اكثر اوقات حكايات موضوعه و غير موضوعه از سليط نقل مىكرد ، و در اثناى تقرير آن حكايات مىگفت : « جدّم سليط چنين گفت » و « جدّم سليط چنين كرد » و گاهى به تقريبى مىگفت : « من پسر مسلم خطرنيم ، و مسلم نبيرهء سليط بن عبد اللّه بن عبّاس بود » حال آنكه سليط بندزادهء عبد اللّه بود .

تفصيل اين اجمال آنكه : عبد اللّه بن عبّاس جاريه‌اى داشت كه خدمت او مىكرد ، نوبتى به آن كنيزك مباشرت نموده ، ترك او گفت ؛ و بعد از مدّتى غلامى از غلامان اهل مدينه به اجازت عبد اللّه ، آن كنيزك را بخواست و آن جاريه از آن غلام حامله شده پسرى آورد ، عبد اللّه آن كودك را به بندگى گرفته ، سليط نام كرد ، بعد از وفات عبد اللّه ، سليط خدمت وليد بن عبد الملك بن مروان اختيار كرد ؛ و چون هميشه ميان بنى اميّه و بنى عبّاس مادهء نزاع در حركت بود ، وليد بن عبد الملك خواست كه على بن عبد اللّه بن عبّاس را مالشى دهد ؛ سليط را تحريك كرد كه دعوى نموده كه من فرزند عبد اللّه بن عبّاسم و جمعى به اشارت وليد به محكمهء قاضى دمشق رفته شهادت [ زور ] دادند كه ما از عبد اللّه شنيديم كه مىگفت : سليط از نطفهء من است ، قاضى چون مدّعاى وليد را يافته بود ، حكم كرد كه سليط از اولاد عبد اللّه بن عبّاس است ، و سليط ميراث از على بن عبد اللّه طلب كرده ، از اين ممر آزار بسيار به علىّ بن عبد اللّه بن عبّاس رسيد .

پس ابو مسلم بعد از الحاق نسب خود به عبّاس ، در سرّ مردم را به بيعت خود مىخواند ، و دعوى امامت و خلافت مىكرد ، و در سنهء ستّ و ثلاثين و مائة به عزيمت حجّ متوجّه عراق شد ، چون به شهر انبار رسيد ، سفّاح او را گرامى داشت ، روزى ابو مسلم در مجلس [ سفاح ] نشسته بود كه ابو جعفر درآمد ، ابو مسلم به تعظيم او