كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩٦

فصل : در ذكر واقعات زمان آن قدوهء اصحاب نجات - عليه الصّلوات و التّحيّات

بدان كه مراد ناطقى است كه قصّه‌هاى دروغ خواند و لب به سخنان باطل جنباند ؛ چنان كه در آخر اين حديث مستفاد مىشود ، آنگاه آن حضرت فرمود كه : « پس اگر ناطقى باشد كه از خدا سخن گويد ( يعنى : حقّ گويد ) ، به تحقيق كه شنونده خداى را پرستيده ، و اگر ناطقى باشد كه از ابليس سخن گويد ( يعنى : باطل گويد ) ، پس به تحقيق كه شنونده ابليس را پرستيده » .

و چون از اوّل اين حديث مفهوم گرديد كه هر كس گوش به قصّه‌خوانان دروغگوى بدارد آن قصّه‌خوان [ را ] پرستيده ، و از آخر اين حديث به وضوح رسيد كه هر كس گوش به آن طور ناكسى كند ، بندگى شيطان به جاى آورده ؛ پس از اين حديث مستفاد گشت كه اگر كسى استماع نمايد قصّه‌اى را كه بر حمزه ، كه عمّ پيغمبر آخر الزّمان و سيّد شهداست بسته‌اند ، هم قصّه‌خوان را پرستيده و هم شيطان را عبادت نموده ، و هرگاه چنين باشد پس ملاحظه نماى حال كسى را كه قصّه [ اى ] را شنود ، و افسانه [ اى ] را گوش كند كه در تعريف ابو مسلم خارجى پركين ساخته‌اند ، و در مدح آن ناصبى لعين پرداخته .

و بعد از نقل اين حديث شريف ، نواب مشار اليه مىفرمايد كه :

« اعلم أنّ أبعد القصّاص من الصّدق و الصّواب و أقربهم بالعذاب و العقاب ، الّذين هم يكذبون و يفترون على الباقر و آبائه عليهم السّلام فى شأن أبى مسلم المروزىّ ، و هو رجل فاجر ملعون لم يكن من شيعة ائمّتنا و لم يعترف بحقوقهم و كان من أشدّ مخالفيهم و القاصّون الخارصون يبدّلون أحواله و أخباره و يحرّصون و يرغّبون الجهّال بمحبّته و هم غافلون عن قوله تعالى : ألا لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ « 1 » »

يعنى : « بدان ! به درستى كه دورترين قصّه‌خوانان از راستى و درستى ، و

( 1 ) . سورهء آل عمران آيهء 61 .