الغارات ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٢

( 1 ) و ديگر نجاشى شاعر بود .

( 1 )

الا من مبلغ عنّى عليا

هان چه كسى از من به على پيام مىبرد

بانّى قد امنت فلا اخاف

كه ايمنى يافتم و ديگر نمىترسم . آهنگ

عمدت لمستقر الحق لمّا

جايگاه حق كردم چون قضيّه‌اى را ديدم

رايت قضية فيها اختلاف .

كه شما در آن اختلاف مىكنيد .

ابو زناد [ 66 ] گويد : نجاشى بر معاويه در آمد . روزى بود كه معاويه بار عام داده بود . پس حاجب خود را گفت : نجاشى را بخوان . و نجاشى در نزد او بود ولى معاويه چنان نمود كه او را نديده است . نجاشى گفت : يا امير المؤمنين ، من نجاشى هستم و نزد توام . بزرگى مردان به جسم آنها نيست بل به دو خردك عضو آنهاست : دل و زبان .

معاويه گفت : آيا اين شعر از توست :

و نجّى ابن حرب سابح ذو علالة

حاصل معنى : ابن حرب ( يعنى معاويه )

اجشّ هزيم و الرماح دوان

را اسبى تيزتك از معركه برهانيد ، در

اذا قلت : اطراف الرماح تنوشه

حالى كه در معرض ضربت نيزه‌ها بود .

مرته له الساقان و القدمان .

همين كه با خود گفتيم سر نيزه‌ها او را در ميان گرفت دستها و پاهاى آن اسب تيزتك او را از ميدان به در برد .

( 2 ) سپس معاويه با دست بر سينهء او زد و گفت واى بر تو ، چون منى را اسب از ميدان جنگ به در نبرد . نجاشى گفت : يا امير المؤمنين ، من اين شعرها براى تو نگفته‌ام براى عتبة بن ابى سفيان گفته‌ام .

چون على ( ع ) نجاشى را حد زد يمنيانى كه با او ( على ) بودند به خشم آمدند ، بويژه طارق ابن عبد اللّه بن كعب بن اسامهء نهدى . طارق بر على ( ع ) در آمد و گفت : يا امير المؤمنين ما نديده بوديم كه عصيانگران و فرمانبرداران و تفرقه‌افكنان و آنان كه خواستار اتحادند از حكام عادل و معادن فضل يكسان كيفر ببينند ، تا آن‌گاه كه تو با برادرم حارث چنان كردى و دلهاى ما از خشم انباشتى و كارهاى ما در هم و پريشان ساختى و ما را به راهى انداختى كه سرانجامش دوزخ است .

على ( ع ) گفت : « گران مىآيد مگر بر خاشعان [ 67 ] » . اى مرد نهدى آيا نه چنين است كه او يكى از مسلمانانى است كه هتك حرمت دين كرده و مرتكب حرام شده ؟ ما نيز حدى را كه كفارهء گناه اوست بر او جارى كرديم . اى مرد نهدى خداى تعالى فرمايد : « دشمنى با گروه ديگر وادارتان نكند كه عدالت نورزيد ، عدالت ورزيد كه به تقوا نزديكتر است [ 68 ] . »

طارق از نزد على خارج شد و چنان مىنمود كه هر چه على گفته پذيرفته است و او را از اين كار معذور مىداشت . اشتر نخعى او را ديد و پرسيد كه : اى طارق آيا تو به امير المؤمنين گفته‌اى كه دلهاى ما از خشم انباشتى و كارهاى ما در هم و پريشان ساختى ؟