كامل بهائى ( فارسي ) — الصفحة ٥٦

فصل ششم اكثر اهل سنت بر آنند كه قياس در شرع رواست

نتوانند كردن الّا كه گويند ايشان ابو بكر را خليفه نمىدانند يا از خلافت او بيزارى مىكنند .

الجواب عنه ، ايشان مىگويند كه باتفاق امامت ابو بكر به اختيار جمعى از صحابه بوده ، و اختيار باطل قوله تعالى : وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ ( قصص 67 ) و پروردگار تو مىآفريند چيزى را كه مىخواهد و اختيار مىكند براى ايشان نيكوئى را . و نيز موسى با درجهء نبوت هفتاد كس را اختيار كرد كما قال : وَ اخْتارَ مُوسى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لِمِيقاتِنا ( اعراف 154 ) آخر جمله بصاعقه بمردند بشومى كلمه « ارنا اللّه جهرة » و اختيار موسى نه بر وجه صواب بود و بازگفتن حق تعالى اين حكايت را اين معنى خواست .

پس چگونه شايد كه به اختيار خالد بن الوليد و عمرو بن العاص و ابو سفيان بن حرب كه هر يكى از ايشان هشتاد و چهار حرب با رسول صلّى اللّه عليه و آله كردند و چند هزار مؤمن را بكشتند صواب باشد ، و شمه از اين باب گفته شود .

نكته ، در كتاب الزينه از كتب مخالفان آمد كه در روزگار رسول صلّى اللّه عليه و آله از اين نامها و لقبها هيچ مشهور نبود الّا اسم شيعه « 1 » ، و هيچ لقبى نيست الّا كه حديثى به مدح و ذم آن وارد شد الّا بر شيعه كه هيچ حديثى بر تنقيص اين نام وارد نشد . پس گفت اين نام در عهد رسول صلّى اللّه عليه و آله مشهور بود در ميان صحابه و اين حال چنان بود كه چند تن از اكابر صحابه سلمان فارسى و ابو ذر غفارى و عمار بن ياسر و مقداد بن الاسود الكندى و غير ايشان على الدوام ملازم حضرت امير المؤمنين على صلوات اللّه عليه بودند . سفرا و حضرا و ايشان در ميان صحابه مشهور بودند به شيعهء على تا چون ميان معاويه و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام محاربه افتاد مواليان و محبان امير المؤمنين عليه السّلام به شيعه مشهور شدند و لشكر معاويه به سنى چنان كه ميان دو كس از دو لشكر ملاقات شدى يكى گفتى انت سنى او گفتى و انا سنى ، و مراد بدين لقب شيعه امير المؤمنين بودى نه امر ديگر « ان فى ذلك ، لعبرة لا لي الابصار » .

نكته ، در تفاسير اهل البيت عليهم السّلام آمده كه چون حق تعالى ابراهيم خليل را

( 1 ) - پيامبر در مناسبت‌ها و موقعيت‌هاى مختلفى اسم شيعه را مىبرده است كه در كتب اهل سنت هم به برخى از گفتار رسول خدا در باب شيعه اشاره شده است . مانند صواعق المحرقه ابن حجر 161 چاپ قاهره و . . .