كامل بهائى ( فارسي ) — الصفحة ٥٣٦

فصل ششم

خداى امام حق را از آل محمد صلّى اللّه عليه و آله .

روزى در ميان مروان و حسين عليه السّلام سخنى صادر شد به سبب آنكه مروان رخصت لعن بر اهل بيت عليهم السّلام مىداد حسين عليه السّلام گفت : و اللّه لعنك على لسان نبيه و انت فى ظهر ابيك « 1 » . بخداى كه لعنت كرده تو را خداى بر زبان پيغمبر خود و حال آن كه تو در پشت پدر بود و از جمله معاصى كه از آن عاصى صادر شد و آن طامة الكبر است .

اول : نفاق و عداوت خدا و رسول صلّى اللّه عليه و آله و اهل بيت رسول و محاربه با على عليه السّلام و زهر دادن حسن عليه السّلام و رخصت دادن به قتل حسين عليه السّلام .

دوم ، استخلاف او يزيد كافر را با آنكه فسق و فجورا و على الظاهر مىدانست .

سوم ، قتل حجر بن عدى با اصحاب بىجريمه براى آنكه او محبت خاندان رسول داشت و زهد و كثرت عبادت حجر در عرب مشهور بود گويند شبانه روزى هزار ركعت نماز كردى .

چهارم ، استلحاق زياد كه برادر اوست و يزيد او را عم خواندى و او زياد بن حسام بود .

پنجم ، به وقت مرگ مست بود و بت در گردن انداخته به كفر قديم مرد .

و يزيد لعين قصد مكه كرد تا خراب كند و اشارت به عبد الملك كرد تا حجاج را به مكه فرستد و قتل اهل آنجا بكند به سبب عبد اللّه زبير كه از خوف آن ملاعين در حرم خداى گريخته بود ، و مسلم بن عقبه را به مدينه فرستاد و فرمود كه انصار و اولاد ايشان را جمله بكشتند به قصاص اهل بدر و سه شبانه روز آنجا قتل و غارت بود تا چون آن لعين امام حسين عليه السّلام را شهيد كرد و گفت :

ليت أشياخي ببدر شهدوا * جزع الخزرج من وقع الاسل

و يزيد به ابن مرجانه يعنى عبيد اللّه زياد پيغام فرستاد كه برو و مكه را خراب كن آن لعين گفت به خدا كه جمع نكنم ميان قتل حسين پسر دختر رسول و ميان كشتن اهل حرم و خراب كردن خانهء خدا « 2 » .

و ابو بكر بخارى گويد : و اى كفر اشد من ذلك من مجاهدة اللّه ، و غزو بيته الكعبه ،

( 1 ) - مناقب ابن شهر آشوب 4 / 58 . ( 2 ) - تاريخ طبرى 4 / 371 و كامل ابن اثير 3 / 455 در حوادث سال 63 .