فيض الدموع شرح زندگانى و شهادت امام حسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٩
غارت امام
جسم پليد أو نشانهء برص « 1 » بود .
امام فرمود : راست گفت جدّم رسول خداى كه حسين را مخذولى كشد مبروص كه با سگان بسى مانند بود . شمر در خشم شد وامام را به روى فكند وتيغ بر قفاي « 2 » أو همىكشيد ورگهاى مبارك أو يكان‌يكان مىبريد ومىگفت :
أقتلك اليوم ونفسي تعلم * انّ أباك خير من تكلّم
بعد النّبىّ المصطفى المعظّم « 3 »
وامام همىناليد وهمىفرمود :
وا جدّاه وا عليّاه وا جعفراه وا حمزتاه وا عقيلاه وا غياثاه وا قتيلاه وا قلّة ناصراه وا غريباه . « 4 »
وذلك يوم الجمعة العاشور عاشر شهر محرّم الحرام سنة احدى وستين . « 5 »
غارت امام
غارت امام
وچون آن امام بزرگوار به درجه رفيعه شهادت فايز شد ، سر مبارك أو را كه دست دست‌پرورد بالين رسول بود ، بر سر نيزه كردند ودر ميان زمين وآسمان ندا برآمد : الا قد قتل الحسين ! در ساعت غبار تيره پديد آمد وبادهاى گوناگون برخاست وجهان تارى
( 1 ) . نوعي بيمارى پوستى كه پوست را سفيد مىكند وتوأم با درد شديد مىباشد . - پيسى . ( 2 ) . پشت گردن ( 3 ) . امروز تو را مىكشم وخود آگاهم كه پدر تو بهترين سخنور ، پس از پيامبر أعظم محمّد مصطفى بود . ( 4 ) . صيغه استغاثه وتضرع است . يعنى اى جدّ من ، اى على ، اى جعفر ، اى حمزه ، واى عقيل به فريادم برسيد . آيا فريادرسى هست ؟ واي چه كشتگانى ! واي كه از كمي ياور وغريبى چه بر ما گذشت وما را فريادرسى نيست ! ( 5 ) . وآن روز ، جمعه دهم محرّم سال شصت ويك هجرى بود . ر . ك : اللهوف ص 181 ؛ وقعة الطف ص 255 ؛ طبري 3 / 334 ؛ مقتل خوارزمي ج 2 / 35 ؛ تجارب الأمم ج 2 / 73 ؛ مناقب ابن شهرآشوب ج 2 / 222 ؛ مثير الأحزان ص 39 ؛ الفتوح ص 911 ؛ اسرار الشهادة ص 426 ؛ بحار الأنوار ج 45 / 56 ؛ العوالم ج 17 / 299 .