شواهد التنزيل لقواعد التفضيل ( سيماى امام على ( ع ) در قرآن ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٦
21 و نيز در اين سوره نازل شده است : فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ
كمثل آدم » آنان گفتند : او چنين نبود كه تو مىگويى . پيامبر به آنان گفت : « تعالوا ندع ابناء نا و ابناءكم و نساءنا و نساءكم . . . » پس پيامبر دست على را گرفت و فاطمه و حسن و حسين هم با او بود و گفت : اينان پسران و جان‌ها و زن‌هاى ما هستند . آنان تصميم گرفتند كه مباهله كنند . سيد به عاقب گفت : با ملاعنهء « 1 » او چه مىكنى ؟ اگر دروغگو باشد ملاعنه با او را چه مىكنى و اگر راستگو باشد ما هلاك مىشويم . اين بود كه آنان با پيامبر به دادن جزيه مصالحه كردند . در اين هنگام پيامبر گفت : سوگند به كسى كه جانم در دست اوست ، اگر آنان با من ملاعنه مىكردند يك سال نمىگذشت مگر اينكه كسى از آنان نمىماند .
169 - عن ابن عباس في قوله : ( إنّ مثل عيسى عند اللّه كمثل آدم ) فبلغنا - و اللّه أعلم - أنّ و فد نجران قدموا على نبيّ اللّه و هو بالمدينة و معهم السيد و العاقب و أبو حنس و أبو الحرث - و اسمه عبد المسيح - و هو رأسهم و هو الأسقف و هم يومئذ سادة أهل نجران فقالوا : يا محمد لم تذكر صاحبنا ؟ - و ساق نحوه إلى قوله : و نزل جبرئيل فقال : ( إنّ مثل عيسى عند اللّه - إلى قوله - لهو العزيز الحكيم ) . و ساق نحوه إلى قوله : قالوا : نلاعنك . فخرج رسول اللّه و أخذ بيد عليّ بن ابى طالب و معه فاطمة و حسن و حسين فقال : هؤلاء أبناؤنا و نساؤنا و أنفسنا فهمّوا أن يلاعنوا ثمّ إنّ أبا الحرث قال للسيّد و العاقب : و اللّه ما نصنع بملاعنة هذا شيئا ، فصالحوه على الجزية . قالوا : صدقت يا أبا الحرث . فعرضوا على رسول اللّه الصلح و الجزية فقبلها و قال : أما و الذي نفسي بيده لو لاعنوني ما أحال اللّه لي الحول و بحضرتهم منهم بشر إذا لأهلك اللّه الظالمين .
ابن عباس درباره آيه : « ان مثل عيسى عند اللّه كمثل آدم . . . » گفت : به ما چنين رسيد - و خدا داناتر است - كه گروه نجران نزد پيامبر آمدند و او در مدينه بود و سيد و عاقب و ابو حنس و ابو الحرث كه نامش عبد المسيح بود با آنان بود و او رئيس آنان و اسقف
( 1 ) - ملاعنه و مباهله اين است كه دو طرف همديگر را لعن و نفرين كنند كه اگر هر طرف دروغ گفته باشد دچار نفرين شود و خدا او را عذاب كند .