صلح امام حسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٠

بخش نخست امام حسن بن على « ع »

پيشانى او در زير طره‌ى گيسويش بدان ميمانست كه :

ماه تمامى ، تاجى از شام تاريك ، بر سر نهاده باشد .

بوى دلاويز او ، از « عنبر » خاكيان برتر بود - و از مشك آنان . . گفتنى كه آن عطرى آسمانى است .

ابن سعد گفته است : « حسن و حسين به رنگ سياه ، خضاب ميكردند » .

و اصل بن عطاء گفته است : « در حسن بن على ، سيماى پيغمبران و درخشندگى پادشاهان بود » .

( 1 ) بيست و پنج بار حج كرد پياده ، در درحالىكه اسبهاى نجيب را با او يدك مىكشيدند .

هرگاه از مرگ ياد مىكرد ميگريست و هرگاه از قبر ياد مىكرد مىگريست و هرگاه محشر را و عبور از صراط را به ياد مىآورد ميگريست و هرگاه به ياد ايستادن بپاى حساب مىافتاد آنچنان نعره مىزد كه بيهوش مىشد و چون به ياد بهشت و دوزخ مىافتاد همچون مار گزيده به خود مىپيچيد ، از خدا طلب بهشت مىكرد و به او از آتش پناه مىبرد .

و چون وضو مىساخت و به نماز مىايستاد ، بدنش بلرزه مىافتاد و رنگش زرد مىشد .

سه نوبت ، دارائيش را با خدا تقسيم كرد و دو نوبت از تمام مال خود براى خدا گذشت . و با اين همه ، در تمامى حالات به ياد خدا بود . گفته‌اند :

« در زمان خودش آن حضرت عابدترين مردم و بىاعتناترين مردم به زيور دنيا بود » .