فرهنگ عاشورا ( فارسي ) — الصفحة ٢٤
آداب وعظ و منبر
ششم : پس از زيارت ، دو ركعت نماز خواندن
هفتم : پس از نماز ، دعا كردن و حاجت خواستن
هشتم : كنار ضريح مقدارى قرآن خواندن و ثواب آن را هديه به امام كردن
نهم : در همه حال ، حضور قلب داشتن و استغفار كردن از گناه
دهم : به نگهبانان و خادمان حرم احسان و احترام كردن
يازدهم : پس از بازگشت به خانه ، دوباره به حرم و زيارت رفتن و در آخرين زيارت ، دعاى وداع خواندن
دوازدهم : پس از زيارت ، بهتر از قبل از زيارت بودن
سيزدهم : بعد از تمام شدن زيارت ، زود از حرم بيرون آمدن تا شوق ، افزون‌تر شود ، و هنگام خروج ، عقب عقب بيرون آمدن
چهاردهم : صدقه دادن به نيازمندان آن شهر و آستانه ، بويژه به تنگدستان از دودمان رسول خدا احسان كردن . « 1 »
رعايت اين آداب ، قرب روحى و معنوى مىآورد و سازندگى زيارت را افزون مىسازد و فلسفهء تشريع زيارت نيز ، همين بهره‌ورى از معنويات مزارات اولياء خداست . « 2 »
- زيارت ، زيارت كربلا ، زيارت پياده ، اذن دخول
آداب وعظ و منبر
آداب وعظ و منبر
اهل منبر و وعظ ، كه در محافل دينى و مجالس حسينى براى مردم القاى سخن و ايراد موعظه و ذكر مصيبت مىكنند ، چون با دل و دين مردم سر و كار دارند و شنوندگان ، كلامشان را حجّت مىشمارند ، بايد خود به حرفهايشان معتقد و عامل باشند ، تا هم سخن تأثير كند و هم از وجههء دين و علماى دينى كاسته نشود .
بنا بر اين بر فراز منبر رفتن و به موعظهء خلايق يا نشر خلايق پرداختن ، كار هر كس نيست و صلاحيّتها و شرايطى مىطلبد . علماى بزرگ كه دلسوز دين بوده‌اند ، همواره چه كتبى و چه شفاهى به اندرز و رهنمود در اين زمينه‌ها پرداخته‌اند . از جمله مرحوم ميرزا حسين نورى در كتاب ارزندهء خود ( لؤلؤ و مرجان ) به بيان آداب اهل منبر پرداخته و « اخلاص » را پلّهء اول منبر و « صدق » را پلّهء دوم آن دانسته و نكاتى را هم بعنوان « مهالك
( 1 ) - همان ، ج 97 ، ص 134 . ( 2 ) - در اين زمينه ر . ك : « زيارت » ، به قلم مؤلّف ، نشر سازمان حج و زيارت .