موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ( فرهنگ جامع سخنان امام حسين ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٠٠

در ياد قبر و قيامت و حساب

ديدگانشان را از خاك انباشتم ، پس از آنكه ( در دنيا ) با اندكى از خار ( و خاشاك ) آزرده مىشدند .

استخوانها را نيز از هم گسستم ، تا آنجا كه مفاصل ، و دستها و پاها و سرها از هم جدا ماندند .

صاحب توشه را اين گونه از اين ( دنيا ) جدا نمودم ، پس آنها را در گودالى كه گريه‌كننده زن پيرامونشان مىگردد رها ساختم « 1 » .

در ياد قبر و قيامت و حساب

در ياد قبر و قيامت و حساب

[ 932 ] - 4 - دنيازدهء خوش خيال به زودى از كاخهاى آراسته ، به خانه گور سپرده مىشود .

در آن ، جدا مانده ( و دور افتاده و ) تنها رها مىشود ، در حالى كه رنگ‌پريدگى ( و آزردگى سختيهاى ) تنهايى و غربت ، او را فرا گرفته است .

هراس قيامت ، دشوارترين هر كارى است ، آنگاه كه فرزند آدم براى حساب فراخوانده شود .

هر كردار نيكى را كه انجام داده و هر كردار بدى را كه مرتكب شده است در آن كتاب ويژهء خداوندى مىيابد .

اگر خردمند باشيم هنگام توشه‌گيرى و بهره‌بردارى از بقيه ( عمر ، و ) جوانى ، فرا رسيده است « 2 » .

( 1 ) ناديت سكّان القبور فاسكتوا * و أجابني عن صمتهم ترب الحصى قالت : أ تدري ما فعلت بساكني * مزّقت لحمهم و خرّقت الكسا و حشوت أعينهم ترابا بعد ما * كانت تأذّى باليسير من القذى أمّا العظام فإنّني مزّقتها * حتّى تباينت المفاصل و الشّوى قطعت ذا زاد من هذا كذا * فتركتها ممّا يطوف بها البلا ( 2 ) يحوّل عن قريب من قصور * مزخرفة إلى بيت التّراب .