الفتوح ( فارسي ) — الصفحة ٨٥٩

شهادت مسلم بن عقيل

( 1 ) محمّد بن أشعث گفت : أيّها الأمير ، بفرما آنچه مرا در نظر آيد بگويم .

عبيد اللّه گفت : مسلم در اين شهر است و يقين دارم كه از شهر بيرون نرفته به چه تدبير او را به دست آرم ؟

محمّد بن أشعث در خدمت عبيد اللّه نشسته و در آن معنى با يك ديگر سخن مىگفتند كه پسر طوعه ، عبد الرّحمان بن محمّد بن أشعث ( 644 ) را از حال مسلم خبر داد .

عبد الرّحمان بيامد و آن سخن به گوش پدر خويش محمّد فرو گفت ، عبيد اللّه گفت : اين چه سخن بود كه پسر تو در گوش تو گفت ؟

محمّد گفت : أصلح اللّه الأمير ، البشارة العظمى .

عبيد اللّه پرسيد : چه بشارت است ؟ كه همه وقت از تو لفظ بشارت شنوده‌ام .

گفت : پسر من مىگويد كه مسلم بن عقيل در خانهء زنى است از موالى كه او را طوعه گويند .

عبيد اللّه عظيم خوشدل شد و گفت : جايزهء بزرگ و حظّ وافر از عطا تو راست . برو و او را پيش من آر .

پس ، عمرو بن حارث المخزومىّ [ 55 ] را كه نايب خويش بود فرمود : سيصد مرد از معارف سپاه با محمّد بن أشعث بفرست تا بروند و مسلم را بياورند .

پس ، محمّد با سيصد مرد روان شد . چون به نزديك آن سراى رسيدند كه مسلم در آنجا بود ، مسلم را آواز دادند . چون مسلم آواز همهمه و صداى سم ستوران شنيد ، دانست كه به طلب او آمده‌اند . برخاست و زره پوشيد و خود را آمادهء مرگ ساخت . آن قوم به در سراى رسيدند ، آتش بر در سراى زدند تا درون آيند . مسلم چون چنان ديد ، تبسّم كرد و با خويش گفت : اى نفس ، مرگ را آماده باش كه سرانجام و عاقبت فرزند آدم آن است . پس ، آن زن را گفت :

خداى تعالى ، تو را بيامرزاد و جزاى تو خير كناد . پسر تو اين قوم ظالم از خدا بىخبر را به سر من آورد ، برخيز و در سراى باز كن . [ 353 الف ] آن زن در بگشاد و مسلم چون شير خشمناك خود را از آن سراى بيرون انداخت و بر آن قوم حمله كرد . در آن حمله چند مرد را به ضرب شمشير به خاك مذلّت انداخت .

پس از اين ، اين خبر به عبيد اللّه زياد بردند كه مسلم به جنگ پيش آمده چنانچه چند نفر را بكشت . عبيد اللّه كس نزد محمّد بن أشعث فرستاده پيغام داد كه : تو را با سيصد كس

[ ( 55 ) ] چ : عمرو بن حريص المخزومى .