الفتوح ( فارسي ) — الصفحة ٧٤٩

شهادت على ( ع )

( 1 ) يا امير المؤمنين ، فال بد زدن چيست ؟

امير المؤمنين فرمود :

يا بنىّ لم أتطيّر و لكن قلبى يشهد أنّى مقتول .

يعنى ، اى پسر ، فال بد نمىزنم و تطيّر نمىكنم لكن دل من شهادت مىدهد كه كشته مىشوم .

زينب عرض كرد : اى پدر ، فرمان كن تا جعده به مسجد رود و با مردم نماز گزارد .

امير المؤمنين بىتوانى فرمود : اين حكمى است كه به تقدير خداى رفته است . و آهنگ راه كرده اين اشعار انشاد فرمود :

اشدد حيازيمك للموت * فإنّ الموت لاقيكا

و لا تجزع من الموت * إذا حلّ بواديكا

فإنّ الدرع و البيضة * يوم الرّوع يكفيكا

كما أضحكك الدهر * كذاك الدهر يبكيكا

[ 304 ب ] فقد أعرف أقواما * و إن كانوا صعاليكا

مساريع إلى النجدة * [ و ] للغىّ متاريكا [ 61 ]

بالجمله امير المؤمنين چون خواست از در سراى بيرون شود ، قلّاب در به كمر آن حضرت در افتاد و كمر از ميان مباركش باز شد . آن حضرت كمر را ديگر باره محكم كرد و فرمود :

ألّلهمّ بارك لى فى الموت و بارك لى فى لقائك .

يعنى ، الاهى مرگ را بر من مبارك كن و لقاى خود را بر من خجسته فرماى .

امّ كلثوم از اصغاى اين كلمات اشك حسرت از ديده فرو باريد و امام حسن ( ع ) از قفاى آن حضرت روان شد و عرض كرد : همى خواهم با تو باشم .

فرمود : به حقّ من كه به جانب فراش خود باز شوى .

امام حسن ( ع ) مراجعت فرمود .

از آن سوى ابن ملجم و شبيب ( 595 ) در مسجد [ به ] انتظار أمير المؤمنين بودند . ( 596 ) أشعث بن قيس كه با ايشان نيز مواضعه داشت و حاضر مسجد بود ابن ملجم را گفت :

يا ابن ملجم النّجا النّجا بحاجتك فقد افضحك الصبح . يعنى ، اى پسر ملجم ، در

[ ( 61 ) ] حاشيه خ . چ : همانا در شعر نخستين لفظ اشدد از ميزان شعر افزون است و عرب را عادت است كه گاهى از براى تفهيم معنى لفظى را در شعر زياد آورند .