الفتوح ( فارسي ) — الصفحة ١٨٠

7 . طاعون عمواس و مرگ . . .

( 1 ) اين سخنها بگفت . پس ، او را غشى گرفت و شب در آمد مردمان از نزديك او دلتنگ بيرون شدند . بعد از زمانى به هوش آمد و كنيزكى بر بالين او حاضر بود گفت : از شب چند مانده ؟

گفت : ساعتى مانده است .

پس ، گفت :

بار خدايا ، تو دانسته‌اى كه معاذ دنيا را دوست نداشته است . در نمازها رنج كشيدن و در روزها تشنه بودن و در حلقه‌هاى ذكر خداى نشستن ، از جان دوست‌تر داشته‌ام . اكنون آمرزش گناهان از تو مىخواهم و بهبودى دنيا و دين از تو مىطلبم . [ 176 ]

مردى از ياران او گفت :

اى ابو عبد الرحمان ، ما را وصيتى كن كه آن را از تو فرا گيريم و كار بنديم تا در دنيا و دين مانند تو مردى با دين و ديانت مانيم .

گفت : مرا برنشانيد . او را برنشاندند و مردى از پس پشت او بنشست و او را تكيه مىداشت .

معاذ گفت :

سوگند مىخورم به خداى - و اين ساعت نيست كه سوگند دروغ توان خورد - كه من شنيده‌ام از رسول خدا ( ص ) كه فرمود : هر آن بندهء مؤمن كه به وقت رفتن از دنيا بگويد :

أشهد أن لا إله إلّا اللّه و أشهد أنّ محمّدا عبده و رسوله و بر زفان راند كه روز قيامت حق است و برانگيختن مرد [ ه ] ها از گورها حق است ، خداى تعالى او را در بهشت در آورد و تن او را بر دوزخ حرام گرداند .

عبد الرحمان بن غنم الثمانى [ 177 ] ( 192 ) حاضر بود ، گفت : اى معاذ ، وصيّت بر اين بيفزاى . [ 65 الف ] .

معاذ گفت :

اى برادر ، بر شما باد كه علم آموزيد و در طلب [ و ] تحصيل علم مبالغت نماييد ، و چون علم آموختيد به ديگران آموزيد كه طلب علم عبادت است و تعليم علم موجب رحمت و مغفرت . از علم سخن گفتن و دقايق آن با يك ديگر معلوم كردن عين تسبيح است . علم

[ ( 176 ) ] ل . م : « بار خدايا . . . مىطلبم » حذف شده است . [ ( 177 ) ] ت : عبد الرحمان اعثم . . .