مجموعة الوثائق السياسية للعهد النبوي و الخلافة الراشدة ( نامه ها و پيمانهاى سياسى حضرت محمد ( ص ) و اسناد صدر اسلام ) ( فارسي ) — الصفحة ١٠٩

1 [ پيمان صلح مدينه ] ( 1 )

33 . بىگمان بنى شطيبه داراى حقوقى همسان با قبيلهء بنى عوف‌اند . روشن است كه راستى و استوارى بر پيمان ، با پيمان‌شكنى يكسان نيست ( 25 ) .

34 . وابستگان قبيلهء ثعلبه ، همچون خود آن قبيله‌اند .

35 . نزديكان و رازداران ( 26 ) يهودان ، چون خود ايشانند .

36 . هيچ يك از آنان جز به اجازهء محمد ( ص ) نبايد بيرون رود .

36 ب . نيز هيچ كس از كيفر زخمى كه بر كسى وارد آورده است ، بر كنار نمىماند . هر كس به ناگاه كسى را بكشد ( 27 ) ، بىگمان زيان آن جنايت به خود وى و خاندانش بازخواهدگشت ، مگر آنكه مقتول ستم كرده باشد كه در اين صورت ، خداوند آن را ( چون قصاصى ) مىپذيرد ( 28 ) .

37 . در پيكار با دشمنان ، هزينهء يهود بر عهدهء خود آنان و هزينهء مسلمانان بر عهدهء خود ايشان خواهد بود ؛ و بر هر دو گروه است كه در برابر كسى كه با شركت كنندگان در اين پيمان‌نامه به ستيز برخيزد ، با هميارى يكديگر پيكار كنند . نيز بايد راستى و نيكخواهى و نيكى ، بىهيچ پيمان‌شكنى ( 29 ) ميان ايشان استوار باشد .

37 ب . هيچ مردى نبايد نسبت به هم پيمان خويش ، پيمان‌شكنى كند . پيداست كه يارى از آن ستمديده است .

38 . تا آنگاه كه مؤمنان سر گرم پيكار با دشمن هستند ، يهودان نيز بايد همراه مسلمانان هزينهء جنگ را بپردازند .

39 . درون مدينه براى پذيرندگان اين پيمان‌نامه حرام است ( 30 ) .

40 . پناهنده يا هم پيمان ، در صورتى كه زيان نرساند و پيمان نشكند ، همچون خود پناه دهنده و پيماندار است ( 31 ) .

41 . به هيچ يك از افراد خانواده [ كه داراى سرپرستى است ] بىاجازهء كسان او ، نبايد پناه داد .

42 . هرگاه ميان متعهدان به اين پيمان‌نامه ، قتلى ( 32 ) يا رويدادى ناگوار و يا ناسازگار كه خطر تباهى همراه داشته باشد ، روى دهد ، بىگمان براى رهايى از آن ، بايد به خدا و پيامبر وى محمد ( ص ) روى آورند ؛ [ مشيت ] خداوند بر نگهداشت و پذيرفتن اين نوشته جارى است ( 33 ) .

43 . هيچ كس نبايد به قريش و ياران ايشان پناه دهد .

44 . هم‌پيمانان بايد عليه كسى كه به شهر يثرب بتازد ، به يارى هم بشتابند .

45 . هرگاه هم‌پيمانان مؤمنان ، به صلحى فرا خوانده شوند كه مؤمنان در آن شركت جسته‌اند ، بايد در آن شركت جويند ؛ و هرگاه هم‌پيمانان مؤمنان ، ايشان را به صلحى فرا خوانند ، بر مؤمنان است كه بدان تن در دهند ، مگر صلح و آشتى با كسى كه با دين در پيكار است ( 34 ) .

45 . ب . هزينهء هر گروه ، [ يا هزينهء رزمى هر گروه ] ، بر عهدهء خود آن گروه است ( 35 ) .

46 . يهود أوس ، خود و وابستگانشان ، با نيكى محض و استوارى ( 36 ) بر اين پيمان‌نامه ، همان