سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٢

على پس از بيعت

على پس از بيعت

على پس از بيعت

حال كه اسلام در صورت پايبنديش به موضع سرسختانهء خود نسبت به خلافت در معرض خطر قرار مىگرفت از دنياى خلافت دست شست و به جمع آوردن قرآن آنچنان كه خداوند بر پيامبرش نازل فرموده بود و نيز شرح و توضيح پيچيدگيهاى آن پرداخت و به مكتب خانه‌اش روى آورد و مردمى كه او را مشعلى از انوار محمد ( ص ) يافتند كه زندگى معنوى و اجتماعى ايشان را روشنايى مىبخشد و مشكلات و مسائل آنان را مىگشايد ، به گردش ، جمع آمدند .

اگر چه مردم بنا به مصالح سياسى خاصى كه آنها را در بر گرفته بود گفته‌هاى پيامبر را در جانشينى و خلافت او را ناديده گرفتند نمىتوانستند اين سخنش را به فراموشى سپارند كه فرموده بود : من شهر علم هستم و على دروازهء آن است و هر آن كس كه مىخواهد به شهر درآيد بايد كه از دروازه‌اش بگذرد . آنها نمىتوانستند پيوند عميق او را با پيامبر كه باعث شده بود او چيزهايى از وى بگيرد كه ديگران امكانش را نداشتند - منكر شوند حال آنكه خود گفته بود : پيامبر خدا هزار درب علم را به من آموخت كه از هر دربى ، هزار درب برويم گشود و روزى كه آيهء : « وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ » ( الحاقه - 12 ) ( و گوشهاى شنوايى آن را بتوانند شنيد ) نازل شد از پيامبر خدا ( ص ) شنيدند كه فرمود : از خداوند خواستم كه گوشهايت اى على ، همان گوشهاى شنوا باشند و او اجابتم كرد . و پس از آن از على ( ع ) شنيدند كه فرمود : به خدا سوگند هيچ سخن و مطلبى از شنيده‌هاى خود از پيامبر را فروگذار نكردم و هيچ‌كدام را فراموش ننمودم .