مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٣
عذاب اخروى
« بگو : مرگى كه از آن مىگريزيد به زودى با شما ملاقات خواهد داشت ؛ آنگاه به سوى داناى پنهان و آشكار ، برگردانيده مىشويد ؛ پس شما را به كردارهايتان آگاه مىسازد . »
مجازات آخرت ، تجسّم يافتن عمل است . نعيم و عذاب آنجا همين اعمال نيك و بد است كه وقتى پرده كنار رود تجسّم و تمثّل پيدا مىكند ؛ تلاوت قرآن صورتى زيبا مىشود و در كنار انسان قرار مىگيرد ؛ غيبت و رنجانيدن مردم به صورت خورش سگان جهنّم در مىآيد .
به عبارت ديگر اعمال ما صورتى ملكى دارد كه فانى و موقّت است و آن همان است كه در اين جهان به صورت سخن يا عملى ديگر ظاهر مىشود ؛ و صورتى و وجهه‌اى ملكوتى دارد كه پس از صدور از ما هرگز فانى نمىشود و از توابع و لوازم و فرزندان جدا ناشدنى ماست . اعمال ما از وجههء ملكوتى و چهرهء غيبى باقى است و روزى ما به آن اعمال خواهيم رسيد و آنها را با همان وجهه و چهره مشاهده خواهيم كرد ؛ اگر زيبا و لذت‌بخش است نعيم ما خواهد بود و اگر زشت و كريه است آتش و جحيم ما خواهد بود .
در حديث است كه زنى براى مسأله‌اى به حضور رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) مشرّف شد ، وى كوتاه قد بود ، پس از رفتنش عايشه كوتاه قدّى وى را با دست خويش تقليد كرد ؛ رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) به وى فرمودند :
خلال كن . عايشه گفت : مگر چيزى خوردم يا رسول اللّه ؟ ! حضرت فرمود : خلال كن .
عايشه خلال كرد و پاره گوشتى از دهانش افتاد ( 1 ) .
در حقيقت حضرت با تصرّف ملكوتى ، واقعيّت ملكوتى و اخروى غيبت را در همين جهان به عايشه ارائه دادند .
قرآن كريم دربارهء غيبت مىفرمايد :
وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً ، أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ ( 2 ) .
« مسلمانان از يكديگر غيبت نكنند ، آيا كسى دوست مىدارد كه گوشت برادر خويش را در وقتى كه مرده است بخورد ؟ نه ، از اين كار تنفّر داريد »
( 1 ) . بحار ، چاپ كمپانى ، جلد 15 ، جزء 4 ، ص 188 ( 2 ) . حجرات / 12