السيرة النبوية ( زندگانى محمد ص ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠

سلطنت لخنيعه معروف به ذو شناتر در مملكت يمن

( 1 ) سبب آن را پرسيد ، يكى از آنان در پاسخ گفت : به خدا هر كس برادر و يا يكى از خويشان خود را مانند تو بكشد خواب از چشم او برود و به مرض بىخوابى دچار گردد ، عمرو كه اين سخن را شنيد شروع كرد بكشتن آن دسته از اشراف و بزرگان قبائل كه او را بكشتن حسان وادار كرده بودند ، تا اينكه نوبت به ذو رعين رسيد همين كه خواست او را بكشد ذو رعين گفت : من عذر خويش خواسته‌ام و بدين كار رضايت نداشتم ، و مدرك آن در نزد خودت موجود است عمرو گفت : آن مدرك كدام است ؟ ذو رعين گفت : همان نامه كه به تو دادم ، چون نامه را بياوردند و آن دو شعر را در آن ديد ذو رعين را رها كرد و عمرو دانست كه او در آن روز نصيحت خود را كرده ولى پذيرفته نشده است ، و بهر صورت عمرو پس از اين جريان به هلاكت رسيد ، و پس از او شيرازهء قبائل حمير از هم گسيخت و همگى پراكنده شدند .

سلطنت لخنيعه معروف به ذو شناتر در مملكت يمن

سلطنت لخنيعه معروف به ذو شناتر در مملكت يمن

پس مردى از قبيلهء حمير كه از مردم آن مملكت نبود بنام لخنيعة بر ايشان مسلط گشت و بزرگان و نيكان ايشان را بكشت و مردمان يمن را بيازرد تا يكى از مردم حمير نيز در مذمت او اشعارى گفت [ ( 1 ) ] ( ولى او همچنان بظلم و طغيان خويش ادامه ميداد ) .

ذو شناتر صرف نظر از ظلم و ستمى كه ميكرد مردى زشت كردار و بد عمل بود كه كار قوم لوط را انجام ميداد ، و بخصوص بدنبال پادشاه‌زادگان ميفرستاد و براى اينكه اينان در بزرگى بسلطنت نرسند در غرفهء كه مخصوص اين عمل ساخته بود با آنان عمل زشت انجام ميداد ، و پس از فراغت از كار خويش از درگاهى كه در آن غرفه بود سرميكشيد و مسواكى در دهان خود ميگذارد تا بدين وسيله فراغت خود را از آن كار بمستحفظان و لشگريانش كه در پائين غرفه بودند بفهماند .

تا اينكه روزى به همين منظور بدنبال ذو نواس فرزند تبع و برادر حسان فرستاد ،

[ ( 1 ) ] بصفحهء 30 سيرة مراجعه شود .