السيرة النبوية ( زندگانى محمد ص ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٤

جريان مسلمان شدن طفيل بن عمرو دوسى :

( 1 ) اسلام را بر او عرضه داشتم و او نيز مسلمان شد .

از آن پس بدعوت قبيلهء دوس بدين اسلام شروع كردم ولى سخنان من بندرت در گوش آنان فرو ميرفت ، و از اين رو بنزد رسول خدا صلى اللّه عليه و آله آمده عرض كردم :

مردم قبيلهء دوس سخنان مرا نمىپذيرند و مظاهر سرگرم كننده دنيا مانع از نفوذ اسلام در دل ايشان است هدايت آنان را از خداى تعالى بخواه ، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله دربارهء ايشان دعا كرده گفت : بار خدايا قبيلهء دوس را هدايت فرما ؟

سپس به من فرمود : بسوى ايشان باز گرد و آنها را بدين اسلام دعوت كن ولى برفق و مدارا با ايشان رفتار نما .

من باز گشتم و هم چنان ايشان را باسلام دعوت ميكردم تا اينكه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله بمدينه هجرت فرمود ، و سالها گذشت تا پس از جنگ خندق هنگامى كه آن حضرت بخيبر رفته بود ما نيز بمدينه مهاجرت كرديم .

افرادى كه از قبيلهء دوس تا به آن روز مسلمان شده بودند و با من بمدينه مهاجرت كردند جمعا هفتاد يا هشتاد خانوار بودند كه در خيبر برسول خدا صلى اللّه عليه و آله ملحق شديم و آن حضرت ما را نيز مانند ساير مسلمانان در غنائم خيبر سهيم ساخت .

از آن پس هم چنان در مدينه بوديم تا هنگام فتح مكه كه من برسول خدا صلى اللّه عليه و آله عرض كردم : مرا بفرست تا ذى الكفين بت قبيلهء عمرو بن حممة را بسوزانم .

اين پيشنهاد مورد قبول قرار گرفت و طفيل بن عمرو بنزد بت مزبور آمده آن را آتش زد و اين شعر را ميخواند :

يا ذا الكفين لست من عبادكا * ميلادنا أقدم من ميلادكا

انى حشوت النار في فؤادكا

يعنى اى بت ذا الكفين من از پرستندگان تو نيستم و سابقهء ما پيش از تو است و هم اكنون دهانت را پر از آتش ميكنم .

طفيل پس از اين جريان بنزد رسول خدا صلى اللّه عليه و آله بازگشت و هم چنان تا روز رحلت آن بزرگوار در مدينه بود و پس از رحلت نيز بهمراه مسلمانان با آنان كه از