بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام جعفر صادق ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٩

باب دوازدهم بحث و مناظره اصحاب امام صادق عليه السّلام با مخالفين

از پدر خود نقل كرد كه آن جناب از آباء گرام خود از پيغمبر اكرم نقل كرد فرمود : هر چه در اصل حقيقت باشد بعد در شخص زياد باشد يا كم عيب است .

ابن ابى ليلى گفت : همين كافى است آمد پيش آن مرد و گفت آنچه تو گفتى عيب حساب مىشود .

امالى شيخ : شريك بن عبد اللَّه قاضى گفت : من بعيادت اعمش رفته بودم در آن بيمارى كه از دنيا رفت ابن شبرمه و ابن ابى ليلى و ابو حنيفه وارد شدند . حال او را پرسيدند از شدت ضعف شكايت ميكرد و از گناهان خود بيمناك بود در اين موقع ناله‌اى كرد و گريه نمود .

ابو حنيفه گفت : يا ابا محمّد از خدا بترس مواظب خود باش تو آخرين روزهاى دنيا و اولين روزهاى آخرت را طى ميكنى در باره على بن ابى طالب حديثهائى نقل كرده‌اى كه اگر از آنها برگردى برايت بهتر است .

اعمش گفت : مثل كدام حديث ؟ ابو حنيفه گفت مانند حديث

« انا قسيم النار »

من تقسيم‌كننده آتشم . اعمش با ناراحتى گفت : يهودى به من چنين ميگوئى مرا بنشانيد بنشانيد مرا تكيه بدهيد .

قسم به خدا مرا موسى بن طريف كه بهترين افراد قبيله بنى اسد است نقل كرد از عباية بن ربعى گفت : شنيدم على عليه السّلام ميفرمود : من تقسيم‌كننده جهنم هستم ميگويم : اين دوست من است به او كارى نداشته باش و اين دشمن من است او را بگير .

ابو المتوكل ناجى كه در باره زن حجاج صحبت ميكرد و حجاج به حضرت على ناسزاهاى بسيار بد ميگفت از ابو سعيد خدرى نقل كرد كه پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله فرمود :

وقتى روز قيامت شود خداوند دستور ميدهد كه من و على بر صراط بنشينيم ميفرمايد : داخل بهشت كنيد هر كس را كه ايمان به من دارد و دوستدار شما است