بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام جعفر صادق ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٤
باب دوازدهم بحث و مناظره اصحاب امام صادق عليه السّلام با مخالفين
نرسيد اين امتياز بتهمت نزديك‌تر از فضيلت و مقام است .
اگر اين نماز خواندن بدستور پيغمبر بود او را از نماز جلوگيرى نميكرد مگر نميدانى وقتى ابا بكر جلو ايستاد كه نماز بخواند پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله بيرون آمد و جلو ايستاد و نماز خواند و ابو بكر را مانع شده و كنار زد اين نماز از دو صورت خارج نيست يا دسيسه‌اى بود كه انجام داد همين كه پيامبر متوجه حيلهء او گرديد با ناراحتى و شدت بيمارى كه داشت بيرون آمد و نگذاشت نماز بخواند تا بعد همين كار را دليل بر موقعيت و مقام خود نگيرد و آنها مجبور شوند از قبول كردن . وجه دوم اينكه بگوئيم خود پيغمبر او را مأمور كرده بود و به او واگذار نموده بود مانند رساندن سوره برائت كه ابتدا به ابا بكر داد جبرئيل نازل شد و گفت : نه بايد خودت يا يكى از افراد خانواده باشد جريان نماز هم همين طور بوده در هر دو صورت دلالت بر ذم ابا بكر مينمايد زيرا آنچه پنهان بود و ديگران نميدانستند كشف گرديد اين خود دليل آشكارى است بر اينكه ابا بكر لياقت خلافت را بعد از پيغمبر نداشت و نه مورد اعتماد بود در امور دينى ، گفتند : راست ميگوئى .
مؤمن طاق گفت : پسر ابى خدره تمام دينت از بين رفت با اين مدحى كه كردى رسوا شدى .
حاضرين به ابو جعفر مؤمن طاق گفتند : حالا دليلى كه در مورد اطاعت كردن از على عليه السّلام گفتى بياور .
مؤمن طاق گفت : از قرآن كه توصيف نموده او را اين آيه يا أَيُّهَا الَّذِين آمَنُوا اتَّقُوا اللَّه وَ كُونُوا مَع الصَّادِقِين « 1 »
على عليه السّلام را داراى اين صفت مىيابيم كه در اين آيه خداوند فرموده : وَ الصَّابِرِين فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ حِين الْبَأْس « 2 »
.
يعنى آنهائى كه در جنگ و رنج شكيبايند أُولئِك الَّذِين صَدَقُوا وَ أُولئِك هُم
( 1 ) براءة 119 : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد بپرهيزيد و با صادقين باشيد .
( 2 ) بقره 177 كسانى كه شكيبايند در گرفتارىها و بيمارى و هنگام جنگ .