بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام جعفر صادق ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٧

باب چهارم رفتار و اخلاق پسنديدهء امام و اقرار دوست و دشمن بمقامش

آسمانى را ختم كرد ديگر كتابى نخواهد آمد هر چه حلال بود در آن حلال نمود و آنچه حرام بود بازداشت حلال قرآن تا روز قيامت حلال و حرام آن تا روز قيامت حرام است در قرآن تاريخ گذشتگان و جريانهاى آينده و رفع خصومتهاى بين شما هست . در اين موقع اشاره بسينهء خود نموده فرمود : ما ميدانيم منظور قرآن را .

رجال كشى - هشام بن حكم گفت : از حضرت ابا عبد اللَّه عليه السّلام در منى راجع به پانصد قسمت علم كلام « 1 »

سؤال كردم . عرض كردم مردم چنين و چنان ميگويند فرمود تو چنين مگو . عرض كردم آقا حلال و حرام قرآن را شما كاملا ميدانيد و از همهء مردم وارد تريد اما اين علم كلام از كجا آمد .

فرمود : خداوند براى مردم دليل اقامه مىكند ممكن است نزد خدا آنچه مردم احتياج دارند نباشد ؟ ! منظور اينست كه علم كلام را نيز خدا بما آموخته .

رجال كشى - محمّد بن زيد شحام گفت من نماز ميخواندم چشم حضرت صادق عليه السّلام به من افتاد كسى را فرستاد و مرا خواست و فرمود از كدام دسته‌اى ؟ عرض كردم از كوفه سؤال كرد در كوفه كه را ميشناسى عرض كردم بشير نبال و شجرة .

پرسيد آنها با تو چگونه رفتار ميكنند عرض كردم بهترين رفتارى كه امكان دارد . قال : « خير المسلمين من وصل و اعان و نفع » بهترين مسلمانان كسى است كه بيشتر به درد مردم بخورد و كمك به آنها بكند و سودمند باشد من شبى را بصبح نبرده‌ام كه در مالم حقى باشد از من بازخواست كنند .

پرسيد چقدر پول براى خرجى دارى عرض كردم دويست درهم فرمود ببينم نشان دادم سى درهم و دو دينار بر آن افزود و به من داد سپس فرمود امشب شام را پيش من بخور ، من غذاى شب را خدمت ايشان صرف كردم ولى شب بعد خدمتش نرفتم .

فردا از پى من فرستاد رفتم فرمود چرا ديشب نيامدى . به ياد تو بودم و منتظرت

( 1 ) علم كلام بحث از اصول عقايد مىكند .