بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام جعفر صادق ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩
باب چهارم رفتار و اخلاق پسنديدهء امام و اقرار دوست و دشمن بمقامش
لو كان حبك صادقا لاطعته * ان المحب لمن يحب مطيع
« 1 »
ميگويند در باره حضرت صادق امام راستگو و شخصيت سخنورى بود كه در كارهاى نيك پيش قدم و از كارهاى بد گريزان بود عيبجو و بد زبان و داد و فريادى و پر طمع و حيله گر و سخن چين و سرزنش‌كننده و پرخور و عجول و دلگير و پرگو و ياوه‌سرا و طعنه‌زن و لعنت كن نبود و با چشم و گوش اشاره براى مسخره كردن اشخاص نميكرد و نه مال جمع كن بود .
حضرت صادق فرمود شمشير پيغمبر نزد ما است همچنين پرچم موسوم به پيروز و انگشتر سليمان بن داود و طشتى كه موسى در آن قربانى ميكرد نزد من است . همان اسمى كه پيغمبر وقتى بين مشركين و مسلمانان قرار ميداد تير كفار به مسلمانان نميرسيد و شبيه آنچه ملائكه آوردند نزد من است و مثل اسلحه پيغمبر كه نزد ما است مانند همان تابوت بنى اسرائيل است يعنى دليل امامت و پيشوائى است .
در روايت اعمش ميفرمايد الواح موسى و عصاى او نزد ما است و ما وارث پيغمبرانيم .
حضرت صادق عليه السّلام فرمود علم ما مربوط بگذشته است و آنچه در كتاب‌هاى انبياء نوشته است گاهى بر دلمان خطور مىكند و بگوشمان مىخورد و نزد ما جفر قرمز و جفر سفيد و مصحف فاطمه عليها السّلام و نزد ما جامعه است كه در آن تمام احتياجات مردم هست .
اين شعر را نسبت به حضرت صادق داده‌اند .
في الاصل كنا نجوما يستضاء بنا * و للبرية نحن اليوم برهان
نحن البحور التى فيها لغائصكم * در ثمين و ياقوت و مرجان
( 1 ) معصيت خدا را ميكنى و ادعاى محبت او را مىنمائى واقعا كار عجيبى است اگر راستى او را دوست داشته باشى اطاعتش ميكنى زيرا كسى دوست دارد كسى را از او اطاعت نمىكند ؟