بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام جعفر صادق ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٨٤
باب هفتم مناظرات امام عليه السّلام با ابو حنيفه و ساير اهل زمانش
كرده‌اند تقسيم مينمايم . فرمود بين تمام سربازان قسمت ميكنى ؟ گفت آرى .
فرمود اين كار مخالف دستور و رفتار پيغمبر است اكنون ميتوانى از فقهاى مدينه و كهنسالان آنها بپرسى كه در جواب همه ميگويند كه پيغمبر اكرم با اعراب مصالحه نمود به اين شرط كه در مسكن و وطن خود باشند و مهاجرت نكنند در صورتى كه احتياج بكمك جنگى پيدا كرد آنها سرباز بدهند و پيامبر را كمك كنند ولى از غنيمت نصيبى نداشته باشند باز تو ميگوئى ؟ بين همه مساوى تقسيم ميكنى در اين صورت مخالف رفتار پيامبر در مورد مشركين عمل كرده‌اى .
از اين نيز بگذريم در باره زكات چه ميگوئى ؟ اين آيه را خواند إِنَّمَا الصَّدَقات لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِين وَ الْعامِلِين عَلَيْها « 1 »
تا آخر آيه .
فرمود بسيار خوب چطور بين آنها تقسيم ميكنى ؟ گفت بهشت قسمت ميكنم هر دسته‌اى را يك سهم از اين هشت قسمت مىدهم فرمود اگر يك دسته ده هزار نفر و يك دسته فقط يك نفر يا دو يا سه نفر باشند چه ميكنى ؟
گفت : به آن يكنفر برابر با ده هزار نفر مىدهم . فرمود : بسيار خوب همين كار را در مورد زكات شهرنشينان و باديه‌نشينان ميكنى و هر دو را مساوى قرار ميدهى ؟ گفت : بلى . فرمود : در هر دو مورد مخالف دستور و رفتار پيامبر اكرم عمل كرده‌اى زيرا پيغمبر اكرم زكات باديه‌نشينان را بين خودشان و شهرنشينان را بين شهرنشينان تقسيم مينمود و مساوى تقسيم نميكرد باندازه‌اى كه حضور داشتند و به مقدارى كه صلاح ميدانست ميداد اگر حرف مرا قبول ندارى از فقهاء مدينه و پير مردان بپرس بدون اختلاف خواهند گفت كه پيامبر اكرم چنين تقسيم ميكرد .
در اين موقع بعمرو بن عبيد فرمود : از خدا بترس شما نيز از خدا بترسيد پدرم كه بهترين مردم روى زمين و داناترين آنها نسبت به قرآن و سنت پيامبر بود
( 1 ) سوره توبه آيه 60 زكات بين فقيران و بيچارگان و مامورين جمع آورى زكات و . . . و . . . و تقسيم مىشود .