بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤

بقيه بخش سى و هفتم بيعت مردم با يزيد تا شهادت امام حسين عليه السلام

بعد از هلال بن نافع جوانى براى جهاد در راه خدا خروج كرد كه پدرش در ميدان كارزار شهيد شده بود و مادرش همراهش بود . مادرش به وى گفت : اى پسرك عزيزم ! برخيز و در جلو روى پسر پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله جهاد كن ! هنگامى كه قيام كرد امام حسين عليه السلام فرمود : اين جوانى است كه پدرش كشته شده ، شايد مادرش راضى نباشد او خروج كند . آن جوان گفت : مادرم اين دستور را به من داده است آن جوان رجزى خواند كه مطلع آن اين است :

1 - اميرى حسين و نعم الامير * سرور فؤاد البشير النذير

1 - يعنى امير من امام حسين است كه خوب اميرى مىباشد حسين سرور قلب پيغمبر خدا است كه بشارت دهنده به بهشت و ترساننده از جهنم است 2 - على و فاطمه پدر و مادر امام حسينند . آيا نظير حسين كسى را داريد 3 - حسين داراى طلعتى است مثل آفتاب درخشان و داراى پيشانى است نظير ماه منير .

سپس بقدرى جهاد كرد تا شهيد شد و سرش را بريدند و بسوى لشكر امام حسين عليه السلام انداختند مادرش سر او را برداشت و گفت : اى پسر عزيزم احسنت ! اى سرور قلب من ! اى نور چشم من ! آنگاه آن سر را به طرف لشكر ابن سعد انداخت . آن سر به مردى اصابت كرد و او را كشت . آن زن عمود خيمهء وى را بر گرفت و در حالى به لشكر دشمن حمله كرد كه اين رجز را ميخواند :

1 - انا عجوز سيدى ضعيفة * خاوية بالية نحيفة

2 - اضربكم بضربة عنيفة * دون بنى فاطمة الشريفة

1 - يعنى اى آقاى من ! من پيرزنى ضعيف و خميده و پوسيده و نحيف ميباشم 2 - من شما را بوسيلهء ضربتى سخت براى يارى كردن فرزندان فاطمهء شريفه ميزنم . در كتاب : مناقب مينويسد : بعد از آن جوان جنادة بن حارث انصارى براى مبارزه خروج نمود و اين رجز را ميخواند :

1 - انا جناد و انا بن الحارث * لست بخوار و لا بناكث

2 - عن بيعتى حتى يرثنى وارث * اليوم شلوى في الصعيد ماكث