بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٠
[ رجوع اهل بيت به مدينه ]
حسين خواهند بود كه بر آن حضرت درود ميفرستند خدا را نزد قبر آن حضرت تسبيح ميگويند . براى زوارش طلب مغفرت مينمايند . نام‌هاى افرادى از امت تو را كه قربتا الى اللَّه و اليك به زيارت او مىآيند و نام‌هاى پدران و خويشاوندان و شهرهاى ايشان را مينويسند . بوسيلهء نور عرش خدا يك علامت در صورتهاى آنان مىگذارند بدين مضمون :
هذا زائر قبر خير الشهداء و ابن خير الأنبياء
يعنى اين شخص زائر قبر بهترين شهيدان و پسر بهترين پيامبران است .
وقتى روز قيامت فرا ميرسد يك نورى از صورتهاى آنان ساطع مىشود كه چشم‌ها را خيره و مردم را بر آنان راهنمائى مىكند و بواسطهء آن نور معروف و شناخته مىشوند .
يا محمّد ! گويا : در آن روز تو و من و ميكائيل ايستاده‌ايم و على در جلو ما مىباشد و بقدرى از ملائكه پروردگار با ما خواهند بود كه عدد آنان قابل شماره نخواهد بود . ما آن افرادى را كه آن علامت در صورتشان باشد از بين خلائق مىربائيم ، تا خدا ايشان را از هول و سختىهاى آن روز نجات دهد . اين حكم و عطاء پروردگار نصيب كسى مىشود كه : قبر تو ، يا قبر برادرت على ، يا قبر دو سبط تو را زيارت كند . و منظور او از اين زيارت غير از خداى سبحان چيزى نباشد .
به زودى گروهى از آن مردمى كه خدا لعنت و سخط را براى آنان لازم دانسته است فعاليت مىكنند تا اثر آن قبر را محو نمايند . ولى خداى توانا براى اين عمل راهى براى آنان باز نخواهد كرد .
پيغمبر خدا فرمود : اين موضوع است كه مرا گريان و محزون نموده است .
زينب كبرا ميفرمود : هنگامى كه ابن ملجم بر فرق پدرم ضربت زد و من اثر موت را بر آن حضرت مشاهده نمودم به آن بزرگوار گفتم : ام ايمن براى