بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧٧

بخش سى و نهم راجع به جريان بعد از شهادت امام حسين عليه السلام و رجوع اهل بيت بمدينه و بعضى از معجزات

وَ لا يَحْسَبَن الَّذِين كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُم خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِم ، إِنَّما نُمْلِي لَهُم لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُم عَذاب مُهِين « 1 »

يعنى افرادى كه كافر شدند هرگز گمان نكنند : اين مهلتى كه ما به آنان ميدهيم براى آنان خير باشد ، جز اين نيست كه ما به ايشان مهلت ميدهيم تا گناهان خود را زياد كنند و عذاب دردناكى براى آنان خواهد بود . سپس فرمود :

امن العدل يا بن الطلقاء تخديرك حرائرك و امائك و سوقك بناة رسول اللَّه سبايا .

يعنى اى پسر آزادشدگان « 2 »

آيا از عدالت تو است كه زنان و كنيزان خود را پشت پرده جاى دهى و دختران پيامبر اسلام را به اسيرى ببرى و سوق دهى ؟

تو چادرهاى ايشان را برداشتى ، صورتهاى آنان را باز نمودى ، دشمنان ايشان را با ذلت و خوارى شهر به شهر مىبرند ، مردم به تماشاى آنان ميايند ، اشخاص از نزديك و دور ، ناكس و شريف متوجه صورت ايشان ميشوند . از مردان دوستى با آنان نيست ، احدى از طرفداران آنان نيست كه از آنان دفاع نمايد ، چگونه ميتوان چشم اميد به كسى داشت كه جگرهاى مردان با زكاوت را از دهان خود خارج نمود و گوشت وى از خون شهيدان روئيده باشد ، چگونه از بغض ما اهل بيت خوددارى مىكند كسى كه با چشم دشمنى و طعنه زدن و كينه و ستيزه بما نگاه كند سپس بدون اينكه اين مقاله را گناه و عمل بزرگى بدانى ميگوئى : و اهلو و استهلوا الى آخره .

تو ميكوشى كه در حضور اهل مجلس خود چوب بدندانهاى ابى عبد اللَّه كه بزرگ جوانان اهل بهشت است بزنى ، چرا تو يك چنين شعرى را نخوانى در صورتى كه

( 1 ) سورهء آل عمران ، آيهء - 178 -

( 2 ) منظور از آزادشدگان : جد يزيد ابو سفيان است . زيرا پيغمبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله در روز فتح مكه ابو سفيان را آزاد كرد و از خون او در گذشت - مترجم .