الإمام الحسين ( ع ) سماته وسيرته ( سيره و سيماى امام حسين ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٦

10 رفتار پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم

كدامين تعبير است كه وصف اين عظمت و علوّ و بلندپايگى را بتمامى بتواند گفت ؟ كارى كه نه تنها در روادارى و عدم مخالفت پيامبر با آن ترديدى نيست ، بىشك مايهء إظهار رضايتمندى و شادمانى آن حضرت گرديده است .

آيا پس از حسن و حسين - عليهما السّلام - هيچ‌كس بدين افتخار بزرگ دست يافته است ؟ ! هرگز ؛ هيچ‌كس .

أمّا پيش از اين دو ، آرى :

پدرشان على ، او كه از اين دو بهترست ، به فرمان پيامبر در روز فتح مكّه بر دوش پيامبر بالا رفت تا به بام كعبه بر آمد و بتها را در هم شكست .

خود إمام - عليه السّلام - دربارهء اين مقام فرموده است : « چنين به پندارم در آمد كه اگر بخواهم به أفق آسمان مىرسم » . « 1 »

شرف صعود بر دوش پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - كه مثال مجسّم قدس و علوّ است ، هرگاه صاعد مانند على و حسن و حسين از كسانى باشد كه نفس پيامبر يا پارهء تن او بشماراند ، بر شرف صاعد نخواهد افزود .

پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - ، اين حقيقت را ، در سخن خويش با عمر ، بازگو كرده است ؛ آنجا كه عمر مىگويد :

[ 148 ] حسن و حسين را بر دو دوش پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - ديدم . گفتم : بر چه اسب خوبى سوار شده‌ايد ! پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - گفت : و اين دو چه خوب سوارانى هستند ! « 2 » اين سخن ، دميدن روح سلحشورى و دلاورى است و بيانى از أصالت شرف ، بىهيچ مرز و كرانه !

( 1 ) . المستدرك على الصّحيحين ( 2 / 366 ) . ( 2 ) . مختصر تاريخ دمشق ابن منظور ( 7 / 122 ) .