الإمام الحسين ( ع ) سماته وسيرته ( سيره و سيماى امام حسين ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩٢

30 روز عاشوراء

باشند ! - به راه راست بگروند و هدايت يابند .

در بامداد روز عاشورا ، إمام با يارانش سخن راند :

[ 272 ] خداى را سپاس گفت و ستود ، آنگاه فرمود : بندگان خدا ! از خدا پروا كنيد و از دنيا بر حذر باشيد ؛ اگر دنيا براى كسى مىپائيد ، يا كسى بر دنيا ، همانا كه پيامبران سزاوارتر به بقا ، أولى به رضا ، و رضايتمندتر به قضا بودند .

ليك خداوند دنيا را براى فرسودن و أهل آن را براى نابودن آفريد .

تازهء آن ، مىفرسايد ؛ ناز و نعمتش ، ناپديد مىگردد ؛ و شادمانىاش ، روى در هم مىكشد .

اين خانه ، كفاف گذران روزگار است ، و اين سرا ، ناپايدار .

« وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى وَ اتَّقُونِ يا أُولِي الْأَلْبابِ » « 1 » ( يعنى : و توشه برگيريد كه بهترين توشه پرهيزگارى است و از من پروا كنيد ، اى خداوندگاران خردها ! ) .

دنيا را ياد مىكند و از آن بر حذر مىدارد ؛ أنبيا را ياد مىكند تا نشان دهد در أهداف با او همسويند .

از بلاء و فناء و فرسايش و ناپديد شدن ناز و نعمت دنيوى و روترش كردن شادمانى آن ياد مىكند ؛ باشد كه سخنانش به گوش كوفيان برسد ، و در آن نفوذ كند ، و ايشان از آنچه بدان روى آورده بودند بازگردند ! و هنگامى كه در ميان ايشان گوش شنوائى نيافت ، در صبح عاشورا ، به اين نيايش روى آورد :

[ 270 ] وقتى كه صبح ، سواران به جانب حسين بن على آمدند ، دستانش را بالا برد و گفت :

اللّهمّ ، أنت ثقتى فى كلّ كرب و رجائى فى كلّ شدّة ، و أنت لى فى كلّ أمر نزل بىثقة و عدّة ، فكم من همّ يضعف فيه الفؤاد ، و تقلّ فيه

( 1 ) . س 2 ى 197 .