روضة الواعظين و بصيرة المتعظين ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٤

مجلس دهم در ذكر فضائل امير المؤمنين على بن ابى طالب صلوات الله عليه

سوگند اينك حديثى در فضيلت على براى تو نقل مىكنم كه هر حديث ديگرى را فراموش كنى . گفتم : اى امير مؤمنان ! براى ما بيان كن ، گفت : آرى ، من از بنى اميه گريزان بودم و در شهرها و سرزمينهاى مختلف رفت و آمد مىكردم و با بيان فضايل على ( ع ) به مردم تقرب مىجستم و آنان به من خوراك و زاد و توشه مىدادند تا آنكه به سرزمين شام رسيدم . جامهء بسيار كهنه‌يى بر تن داشتم و هيچ جامهء ديگر نداشتم . گرسنه هم بودم . صداى اقامهء نماز شنيدم ، وارد مسجد شدم كه نماز بگزارم و با خود گفتم ، با مردم سخن مىگويم كه به من خوراك و شامى بدهند . همين كه امام مسجد نمازش را سلام داد دو پسر بچه وارد شدند و امام مسجد به سوى آن دو برگشت و گفت : آفرين بر شما و آفرين بر آنان كه نام شما چون نام آن دو تن است .

كنار من جوانى نشسته بود . به او گفتم : اى جوان ! اين دو كودك با اين شيخ چه نسبتى دارند ؟ گفت : شيخ پدر بزرگ آن دو است و در اين شهر كسى جز اين شيخ نيست كه على ( ع ) را دوست داشته باشد و به همين جهت هم نام اين دو پسر را حسن و حسين نهاده است . من شاد شدم و برخاستم و به شيخ گفتم : آيا موافقى حديثى براى تو نقل كنم كه چشمهايت روشن شود ؟ گفت : آرى و اگر تو چشم مرا روشن كنى من هم چشم ترا روشن مىكنم . ( 1 ) من گفتم : پدرم ، از قول پدرش ، از پدر بزرگش نقل مىكرد كه مىگفته است : حضور پيامبر ( ص ) نشسته بوديم ، ناگاه فاطمه ( ع ) در حالى كه مىگريست آمد . پيامبر ( ص ) پرسيدند : چه چيزى ترا به گريه واداشته است ؟

گفت : پدر جان ! حسن و حسين از خانه بيرون رفته‌اند و نمىدانم كجا مانده‌اند . پيامبر فرمودند : گريه مكن خداوندى كه آنان را آفريده است به ايشان مهربان‌تر از تو است و پيامبر دست به آسمان برافراشت و گفت : پروردگارا ! آنان را هر كجا كه هستند چه دريا و چه خشكى محفوظ و سلامت بدار . جبريل از آسمان فرود آمد و گفت :

اى محمد ! پروردگارت سلام مىرساند و مىفرمايد : اندوهگين و افسرده مباش كه آنها در دنيا و آخرت فاضلند و پدرشان از آن دو برتر است و آن دو در محلى كه قبيلهء بنى نجار خرماهاى خود را خشك مىكنند خفته‌اند و خداوند بر آنان فرشته‌يى را گماشته است . پيامبر ( ص ) شادان برخاست و با ياران خود آنجا رفت و حسن و حسين در حالى كه دست در گردن يك ديگر داشتند خفته بودند و فرشته‌يى كه بر ايشان گماشته شده بود يك بال خود را زير آن دو گسترده و بال ديگر روى آنان گسترده بود .

پيامبر شروع به بوسيدن آن دو كرد تا از خواب بيدار شدند و سپس پيامبر حسن را