تحفة الأبرار في مناقب الأئمة الأطهار ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٠

فصل اوّل

گفت : وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ « 1 » و تهديد : سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَ الثَّقَلانِ » « 2 » و توبيخ : اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ « 3 » و انذار : إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ « 4 » و قريب به هزار آيه وعيد فرستاد ، و اين مقدّم لا بد كه معصوم بود ، كه اگر جايز الخطا بود فساد در جهان يكى صد شود ، چنان كه معلوم است كه چون رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از دنيا مفارقت كرد خلايق بر يك طريق بودند كه أَنَّ هذا صِراطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ « 5 » چون جماعت جايز الخطا بر معصومان دست عدوان و غصب حقوق ايشان دراز كردند ، لاجرم هفصد مذهب در اسلام پيدا شد و بدين سبب اكثر مردم هيمهء دوزخ گرديدند إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ « 6 » كه آن شيعه‌اند بدان برهان كه بعد از اين معلوم گردد .

[ اگر گويند : ] قرآن كافى است براى امر معروف و نهى منكر ، چه حاجت است به امام ؟

گوييم : بنابراين عقل كافى است چه « 7 » حاجت به قرآن و شرع ؟ « 8 » و قرآن كافى است چه حاجت به رسول و عقل ؟ و رسول و قرآن كافى است چه حاجت تو را به خلافت صحابه ؟ و هر چه به جواب اين گويند ، بعينه جواب ما باشد .

معمّا : كه ابن عبّاس گفت : « بدرستى كه قرآن ذو « 9 » وجوه است ، حمل كنيد آن را به نيكوترين وجهى » . و منه قوله تعالى : فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ « 10 » و چون قرآن غير ناطق و ذو « 11 » وجوه است و هر يك مفسران بر وجهى گفته‌اند به خلاف آن ديگر ، و جمله نامعصوم و قول هيچ [ يك از ] ديگرى اولى به قبول نه . زيرا كه جمله جايز الخطااند . پس لا بد امام معصوم بايد تا قول و فعل او موثوق به و معتمد عليه باشد .

الخامس : نظر كردم در آيه إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ

( 1 ) رعد : 7 . ( 2 ) فجر : 14 . ( 3 ) انعام : 135 . ( 4 ) فجر : 14 . ( 5 ) انعام : 153 . ( 6 ) حجر : 4 . ( 7 ) اصل : چو . ( 8 ) ر : قرآن و رسول و شرع . ( 9 ) اصل : رادو . ( 10 ) زمر : 17 و 18 . ( 11 ) اصل : دو .