تحفة الأبرار في مناقب الأئمة الأطهار ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣

فصل اوّل : در بيان غرض ايجاد انسان

نهاد . كما قال اللّه تعالى : إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ كانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا « 1 » پس انصاف بده كه حيف نبود تركيبى بدين عجيبى را به طعمهء آتش كردن و خود را در معرض سخط و بطش « 2 » خالق آوردن براى محبّت جاهلى دو سه كه نه ضبط قرآن بديشان محتاج [ است ] « 3 » و نه اسلام و ايمان موقوف به محبّت و متابعت ايشان ، بل قومى زبل « 4 » و ارذل « 5 » أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ « 6 » [ زيرا كه ] « 7 » براى تصديق قُلْ فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ « 8 » در تحقيق بر تو بگشوده و راه تأنيق « 9 » و تدقيق به تو نموده و جملهء علوم بالقوّة در تو تجبيل « 10 » كرد و دلايل « 11 » ضروريات « 12 » و بديهيات آن در وجود تو ملكه كرد تا امّهات اشياء مستدلّه شود و مبناى مكتسبات « 13 » گردد تا روز وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ « 14 » و لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ « 15 » و إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا « 16 » و عَمَّ يَتَساءَلُونَ عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ « 17 » كه از موالات « 18 » عترت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم پرسند عاجز نيايى از جواب سؤال ذو الجلال . و منه قوله : قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِيمٌ أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ ؟ « 19 » كما جاء عن الرضا عليه السّلام : « انّ المسئول عنه هو على بن ابى طالب عليه السّلام » . عمرو عاص گويد در اين باب فى قصيدة منه فى مدح على عليه السّلام شعر :

هو النَبأ العَظيمُ وَ فُلْك نُوحٍ * وَ بابُ اللّهِ وَ انقَطَعَ الخِطابُ

[ مولانا على بن الحسين زين العابدين عليه السّلام در اين معنى مىفرمايد ، شعر :

و ما فازَ مَن فازَ إِلّا بِنا * وَ مَا خَابَ مَنْ حُبُّنا زادُهُ

« 20 »

( 1 ) كهف : 107 . ( 2 ) سخت گرفتن ، غضب . ( 3 ) نسخه ع . ( 4 ) سرگين . ( 5 ) فرومايه ، پست . ( 6 ) اعراف : 179 . ( 7 ) نسخه ع . ( 8 ) انعام : 149 . ( 9 ) در كارى نيكو نگريستن تا خوب انجام شود . ( 10 ) در سرشت نهادن . ( 11 ) ع : اوايل . ( 12 ) ر : ضرورية . ( 13 ) ع : مبنا و مكتساب . ( 14 ) صافات : 24 . ( 15 ) تكاثر : 8 . ( 16 ) اسراء : 36 . ( 17 ) نباء : 1 و 2 . ( 18 ) ع ( اصل : سؤالات ) . ( 19 ) ص : 67 و 68 . ( 20 ) بحار الانوار ، ج 46 ، ص 91 .