تحفة الأبرار في مناقب الأئمة الأطهار ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩٢

فصل دويم : در آنكه كافر كيست و مستضعف كيست و اعمال ايشان و حال ملوك عادل و مجانين و اطفال كافر و اطفال مؤمن

وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى « 1 » و لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى « 2 » و هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ « 3 » و نيز عقل مانع است كه به جريمهء زيد ، عمرو را عقوبت كنند ، و در عمل اين مستقبح بود .

اگر گويند : اين معنى باطل است به ولد الزنا ؛ لأنّ النبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قال إجماعا : « ولد الزنا لا يدخل الجنّة و لا ولده » . « 4 »

[ گوييم : ] سمع و اجماع مانع است ما را كه گوييم : ولد الزنا به جنّت رود ، و الّا حكم كردمى كه دخول وى در نار به سبب خطيئهء ابوين لغو است . امّا ولد الزنا كه پيش از بلوغ بميرد ، وى را در دوزخ عقوبت نبود ، البته و بعد از بلوغ اگر عمل نيك كرده بود وى را در دوزخ روحى و راحتى بود ، چنان كه زبانيهء « 5 » ابراهيم بود در نار نمرود كه براى او بردا و سلاما باشد ، و اگر كافر شد خود به استحقاق در دوزخ بود .

زيرا كه جنّت مقام پاكزادگان است و وى در طينت حرام آمد ، چنان كه خبّازى خمير بسر شد به لعاب دهن سگ و خوك و بول ، نان او لايق طعمهء نيكمردان نباشد و نه لايق مانند ملوك .

امّا اطفال مؤمنان نشايد عقلا و سمعا كه شفيع ابوين شوند . امّا عقل زيرا كه اگر ايشان را درجهء شفاعت بودى ، خود را از مقام عبوديت به درجهء آزادى رسانيدندى و از اسئار خوردن خلاص يافتندى . ثانيا كه شفاعت انبل درجات و افضل المناصب « 6 » [ است ] و هيچ رسولى را اين مرتبه نيست جز نبىّ ما را ، پس چگونه شايد كه صبىّ به مقام نبوّت برسد ، كه مقبول الشهادات نباشد ؟

امّا سمع مقطوع در اين باب قوله تعالى : يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ « 7 » و قوله :

لَنْ تَنْفَعَكُمْ « 8 » أَرْحامُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ « 9 » قوله تعالى : يَوْمَ يَفِرُّ

( 1 ) نجم : 39 . ( 2 ) انعام : 164 . ( 3 ) نمل : 90 . ( 4 ) كنز العمال ، ج 5 ، ح 13095 . ( 5 ) در اصل چنين است . ( 6 ) اصل : المناسب . ( 7 ) شعراء : 88 . ( 8 ) اصل : ينفعكم . ( 9 ) ممتحنه : 3 .