تحفة الأبرار في مناقب الأئمة الأطهار ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢٤

أمّا المستخرجية من كتاب اللّه تعالى فثمانية عشر مسألة :

سرّ به اظهار خواستى رسيدن و تشنيع زدندى و كارهاى به سرّ ساخته ظاهر خواستى شدن ، بدين سبب دلو در چاه يكديگر انداختند ، و اين مسأله حجّتى عظيم است به امامت على و اولاد او عليهم السّلام .

فايده : آيه يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ « 1 » دليل است كه امام چنان كه در دنيا مقدّم خلق است ، در قيامت نيز مقدّم خواهد بودن . پس احتياط بايد كردن تا جايز الخطا نبود ، و يمكن كه به زلّات « 2 » به دوزخ رود و رعيّت را تابع وى كنند ، و گفته شد اين مسأله فى قوله تعالى : إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُوا مِنَ الَّذِينَ اتَّبَعُوا . « 3 »

فايده : گفته شد كه در آيه : وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً « 4 » امام على عليه السّلام است و متقيان شيعهء اويند و قيد كرده به لِلْمُتَّقِينَ تا حكم فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ « 5 » از اينجا خارج شود « 6 » و جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ « 7 » .

فايده : وَ كُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ « 8 » على عليه السّلام است ، كه عالم بود به جملهء علوم لدنّيه ، چنان كه محمّد باقر و جعفر الصادق عليهما السّلام گفتند ، و تنكير چنان است كه در سورهء حم دخان ، كه گفت از موسى : وَ جاءَهُمْ رَسُولٌ « 9 » و تنكير تعظيم را است ، و اين روايت چنان كه در كتب اصول فقه نوشته است و برهان اين كه على عليه السّلام به محضر مهاجر و انصار گفت كه : « سلونى عمّا دون العرش » « 10 » .

المسألة السابعة عشرة : گويند : صحابه از ممدوحان حضرت جلالند كه :

السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ « 11 » چگونه ظنّ به دو ظلم و غصب بديشان توان بردن ؟

گوييم : بلى مدح موجود است ، امّا ثلث قرآن در مذمّت ايشان هست ، اوضح از اين آيه . چون روز جمعه دو نوبت كه دحية كلبى غلّه آورد به مدينه ، و عادت او آن

( 1 ) اسراء : 71 . ( 2 ) اصل : ذلات . ( 3 ) بقره : 166 . ( 4 ) فرقان : 74 . ( 5 ) توبه : 12 . ( 6 ) اصل : شد . ( 7 ) قصص : 41 . ( 8 ) يس : 12 . ( 9 ) دخان : 17 . ( 10 ) شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، ج 3 ، ص 224 . ( 11 ) واقعه : 10 .