تحفة الأبرار في مناقب الأئمة الأطهار ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢٣

أمّا المستخرجية من كتاب اللّه تعالى فثمانية عشر مسألة :

را ضبط كند در كوه حرا ، و موسى ده سال راعى گوسفندان شعيب عليه السّلام بود . عند اتمام ابراهيم آن تحمّلات نبوّت را [ خداى تعالى ] گفت : إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً « 1 » چون دانست كه سنّت الهى چنان بود كه امامت و نبوّت به ذرّيّت است ، خواست كه اطمينان قلب را از اولاد خود سؤال كند ، فقال : مِنْ ذُرِّيَّتِي « 2 » حقّ تعالى گفت : « آنان كه ظالم باشند عهد امامت و نبوّت را درنيابند » « 3 » يعنى بايد كه معصوم باشند و نه ظالم و نه مشرك ، كما قال تعالى : إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ « 4 » .

از اينجا چند چيز معلوم شد :

اوّل : آنكه امامت به جعل حقّ است نه بيعت خلق .

دويم : آنكه به ذرّيّت است و آن بنگردد « 5 » ، كه وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِيلًا « 6 » .

سيم : « 7 » كه معصوم بايد ، نه مشرك تائب . عند اين ابراهيم گفت : وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنامَ رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي وَ مَنْ عَصانِي فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ « 8 » ابراهيم عليه السّلام دعا كرد تا اولاد او شرك نيارند تا لايق عهد نبوّت و امامت گردند ، آنگه گفت : فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي « 9 » از فحوا چنان برخيزد كه فمن لم يتبعنى فإنّه ليس منّى ، چنان كه حقّ تعالى با نوح گفت : لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ « 10 » هر كه سجدهء بت كرد ، وى از نوح نبود . يعنى آنكه نبوّت و امامت غير تابع ايشان را نباشد ، و اين خود رمزى است لطيف و امامت در ذرّيّت بودن سنّت الهى است وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِيلًا « 11 » ، و اين در شأن على عليه السّلام صادق است كه وى ذرّيّه هاشم است و از دويم وجه نبوت . نبينى كه امامت از او به اولاد رسيد ، به خلاف صحابه ، زيرا كه ايشان معاهده داشتند كه مدد يكديگر دهند براى پادشاهى .

عند الموت وصيّت به اولاد نتوانستند كردن كه اگر چنين كردند ، مختلف شدندى و

( 1 ) بقره : 124 . ( 2 ) همان . ( 3 ) همان . ( 4 ) لقمان : 13 . ( 5 ) اصل : بنه گردد . ( 6 ) اسراء : 77 . ( 7 ) اصل : سيوم . ( 8 ) ابراهيم : 36 . ( 9 ) ابراهيم : 36 . ( 10 ) هود : 46 . ( 11 ) اسراء : 77 .