تحفة الأبرار في مناقب الأئمة الأطهار ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٢١

أمّا المستخرجية من كتاب اللّه تعالى فثمانية عشر مسألة :

المسألة الثالثة عشرة : قوله تعالى : إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ « 1 » و قوله : يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْواجاً « 2 » دلالت مىكند كه شيعه بر حق‌ّاند . زيرا كه از جملهء ملل باطله به اسلام مىروند و از اسلام نقل مىكنند با شيعه ، فوج فوج در اين مذهب مىآيند .

چنان كه در ايّام ما هزار در ملك طبرستان و عراق و نواحى ديگر شيعه شدند و از آنجا با هيچ مذهبى نقل نكردند . پس بدين دليل معلوم شد كه مذهبى كه معتمد عليه و موثوق به است اين مذهب است و باقى ضايع .

المسألة الرابعة عشرة : بارى تعالى با ابليس گفت : لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ « 3 » و قال تعالى : نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَ تَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ « 4 » و نگفت كه بهشت را پر كنم . به مذهب سنّى ايشان بسيارند و شيعه اندك ، و گويند كثرت ما و قلّت شيعه دلالت بطلان ايشان [ دارد ] . بنابراين مقال دوزخ بديشان مملوّ نگردد ، پس جمهورى بايد املاء آن را و اين غير شيعه باشند كائنا ما كان ، چون شيعه قومى اندكند و مساكين و روافض « 5 » ، و اخذ حقّ و شرع ايشان را با بهشت بايد گذاشت تا در آن ملك نامأمول مىگردند و آن باغ فراخ و ايوان و بساتين را و درّ و جواهر جنّات را نگاه مىدارند و ثمرات آنجا مىخورند ، و دوزخ كه ملك معمور و مأمول است با سواد اعظم و جمهور بايد گذاشتن .

المسألة الخامسة عشرة : قال اللّه تعالى : وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَياطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ « 6 » و قال اللّه تعالى : وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ وَ كَفى بِرَبِّكَ هادِياً وَ نَصِيراً « 7 » آدم را عدو ابليس بود ، سليمان را عدو شياطين بودند ، و شيث را عدو اولاد قابيل ، و انوش را كيومرث ، و ادريس را بنوراسف « 8 » ، و جمعى او را ضحّاك گويند ، نوح را عدو جملهء جهانيان بودند . نه رسول بگفت عوج بن عناق

( 1 ) نصر : 1 . ( 2 ) نصر : 2 . ( 3 ) سجده : 13 . ( 4 ) ق : 30 . ( 5 ) اصل : و افض . ( 6 ) انعام : 112 . ( 7 ) فرقان : 31 . ( 8 ) اصل : بتوراسف .