بحار الأنوار ( زندگانى حضرت جواد و عسكريين ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩٠

بخش چهارم رفتار خلفاى زمان با امام هادى عليه السلام و تاريخ شهادت آن جناب

اگر همانطور تفسير كرد مردم كارش را خواهند ساخت و بحسابش ميرسند اگر بر خلاف آن معنى كرد پيش دوستان و اصحاب خود رسوا مىشود متوكل قاضيان و بنى هاشم و اشخاص برجسته را خواست و در حضور آنها سؤال كرد .

حضرت امام علي النقى عليه السّلام فرموده : منظور از اين آيه دو نفر هستند كه خداوند نخواسته نام ايشان را ببرد بكنايه فرمود : اگر امير المؤمنين مايل باشند پرده بردارند از چيزى كه خداوند بر آن پرده كشيده اشكالى ندارد متوكل گفت : نه ، ميل به چنين كارى ندارم .

كتاب مقتضب الاثر ابن عياش مينويسد : محمّد بن اسماعيل بن صالح حميرى قصيده‌اى در مرثيه امام علي النقى سروده كه در آن قصيده فرزندش امام عسكرى را نيز تسليت ميگويد :

به اين شعر شروع مىشود :

الارض خوفا زلزلت زلزالها * و اخرجت من جزع اثقالها

تا به اين اشعار ميرسد :

عشر نجوم افلت في فلكها * و يطلع اللَّه لنا امثالها

بالحسن الهادى ابى محمّد * تدرك اشياع الهدى آمالها

و بعده من يرتجى طلوعه * يظل جواب الفلا اجزالها

ذو الغيبتين الطول الحق التى * لا يقبل اللَّه من استطالها

يا حجج الرحمن احدى عشرة * آلت بثانى عشرها مآلها