بحار الأنوار ( زندگانى حضرت زهرا ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٨٩

آثار تسبيح حضرت فاطمه عليها السّلام در كلام امام جعفر صادق عليه السّلام

در كتاب فلاح السائل روايت ديگرى را از كتاب محمّد بن علىّ بن محبوب ، به نقل از عبد اللَّه بن سنان ، از امام جعفر صادق عليه السّلام نقل نموده كه آن حضرت فرمود :

من سبّح تسبيح فاطمة في دبر المكتوبة من قبل أن يبسط رجليه ، أوجب اللَّه له الجنّة . « 1 »

ترجمه : هر كه پس از اتمام نماز واجب و قبل از [ روى برگرداندن از جانب قبله ] ، آنكه زانوهاى خود را از حالت [ تشهّد ] نماز تغيير دهد ، خداوند را به تسبيح حضرت فاطمه عليها السّلام تقديس نمايد ، خداوند بهشت را بر او واجب مىكند - يعنى او را در بهشت جاى مىدهد .

و قاضى نعمان مغربى ( 363 ه ) در كتاب دعائم الاسلام ، از امام صادق عليه السّلام روايت نموده :

من سبّح تسبيح فاطمة عليها السّلام قبل أن يثنى رجليه من صلاة الفريضة غفر له . « 2 »

ترجمه : هر كس پس از اتمام نماز واجب و قبل از آنكه حالت نماز را بر هم بزند - در همان حالت نشسته و رو به قبله - تسبيح حضرت فاطمه را به جاى آورد گناهان او بخشيده مىشود .

همانطور كه پيش از اين گفتيم ، ذكر - هر چه كه باشد - رأسا نمىتواند موجب بخشش گناهان و ورود در بهشت باشد و به نظر نگارنده چنين امرى با مسلّمات شريعت همخوانى ندارد زيرا خداوند متعال در قرآن كريم ، براى غفران و بخشش گناهان بندگان ترتيب خاصى معيّن نموده و در آيات متعدّد تصريح كرده است كه بعد از تحقّق آن امور غفران و بخشش الهى نصيب گناهكاران مىگردد .

برخى از اين آيات عبارتند از :

فَمَن تاب مِن بَعْدِ ظُلْمِه وَ أَصْلَح فَإِن اللَّه يَتُوب عَلَيْه ، إِن اللَّه غَفُورٌ رَحِيم « 3 »

،


( 1 ) فلاح السائل ، ص 165 / دفتر تبليغات اسلامى قم - بحار الانوار ، ج 82 ص 332 شمارهء 13 .

( 2 ) دعائم الاسلام ، ج 1 ص 168 / مصر : 1383 ه - البلد الامين ، ص 9 ( حاشيه ) - بحار الانوار ، ج 82 ص 335 شمارهء 24 - كتاب احمد بن محمّد بن أبي نصر بزنطى ( 221 ه ) ، به نقل علامهء مجلسى از آن - بحار الانوار ، ج 82 ص 334 شمارهء 19 ، به نقل از جامع بزنطى .

( 3 ) سورهء البقرة ، 173 .